สุสานตระกูลอึ้ง กังแฮ่ ศรีราชา และสุสานเจียงเซี่ยหวงกง กบโอบดอกบัว ในประเทศจีน

แม้จะไม่ใช่เทศกาลเช็งเม้ง ผมจะนึกถึงภาพอากงผม อึ้งเปี้ยเค็ง เดินสำรวจเนินดินที่เชิงเขาฉลาก ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา ด้วยสีหน้าที่ผมอ่านได้ว่าท่านภูมิใจไม่น้อยที่ได้มีส่วนในการสร้างที่แห่งนี้ขึ้นมา สำหรับคนตระกูลอึ้งอย่างผม เมื่อพูดถึง สุสานตระกูลอึ้ง ก็มักนึกถึงสุสานกังแฮ่แห่งนี้เป็นอันดับแรก เพราะเป็นที่ฝังร่างอากงอาม่าและคุณพ่อของผมเองจริง ๆ เป็นรากเหง้าในของความกตัญญูในตระกูลของเรา

ประเด็นสำคัญ

• สุสานกังแฮ่ที่ศรีราชาบริหารโดยมูลนิธิกังเฮ่อึ้งตระกูล (泰国黄氏江夏慈善会) มีพื้นที่เกือบ 500 ไร่ตามข่าวปี 2023
• คำว่า "เจียงเซี่ย" (江夏) คือ 郡望 (จวิ้นวั่ง - ถิ่นกำเนิดโบราณของตระกูล) ของแซ่หวง/อึ้ง ไม่ใช่ชื่อสถานที่ที่ทุกคนเกิดจริง
• สุสานเจียงเซี่ยหวงกงที่กวางตุ้งสร้างสมัยราชวงศ์ซ่ง ปี ค.ศ. 1119 (宣和乙亥) เป็นโบราณสถานระดับอำเภอเหราผิงตั้งแต่ปี 2011
• ทุกปีช่วงเช็งเม้งมีผู้เดินทางไปไหว้สุสานกังแฮ่ในไทยหลักหมื่นคน ตามรายงานปี 2016 ระบุ 30,000-40,000 คน
• ต้องแยกให้ชัดว่าสุสาน黄峭ตัวจริงในจีนอยู่ที่อำเภอเซาอู่ มณฑลฝูเจี้ยน ไม่ใช่หลุมฝังศพจริงของท่านที่ไทย

สุสานกังแฮ่ ศรีราชา: จากที่ดินสิบกว่าไร่สู่ 500 ไร่

ผมยังจำได้ว่าตอนเด็ก ๆ ญาติผู้ใหญ่เรียกที่นี่ติดปากว่า "กังเฮ่" ซึ่งที่จริงคือคำอ่านแต้จิ๋วของ 江夏 (เจียงเซี่ย) ชื่อหอเกียรติยศหรือ 堂号 (ถังห่าว - ชื่อตระกูลประจำสาย) ที่คนแซ่หวงทั่วโลกใช้ร่วมกัน จุดเริ่มต้นของสุสานเกิดจากการซื้อที่ดินผืนแรกเพียงสิบกว่าไร่บริเวณเชิงเขาฉลาก ซึ่งเอกสารจีนเรียกว่าเขาเฟยเฟิ่ง (飛鳳山) แล้วค่อยขยายต่อเนื่องจนปัจจุบันมีพื้นที่มากกว่า 400 ไร่ตามข้อมูลของมูลนิธิ ขณะที่ข่าวจีนไทยฉบับปี 2023 ระบุตัวเลขใกล้เคียงกันคือเกือบ 500 ไร่ พร้อมกลุ่มอาคารจีนที่ตั้งชื่อไว้ชัดเจนคือ 江夏堂 (เจียงเซี่ยถัง), 安和堂 (อันเหอถัง) และ 百福堂 (ไป่ฝูถัง)

อากงผมเป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่ร่วมสร้างสุสานแห่งนี้ขึ้นมาในยุคแรก ๆ นี่คือส่วนที่ผมพูดในฐานะลูกหลานสายตรง เพราะการช่วยงานสร้างสุสานทำให้อากงได้ตำแหน่งที่ดินซึ่งถือว่าเป็นฮวงจุ้ยระดับดีมากในเฟส 1 ของสุสาน สิ่งนี้สอดคล้องกับที่งานวิจัยอธิบายว่าสุสานตระกูลจีนมักไม่ใช่แค่สถานที่ฝังศพ แต่เป็น "ที่ยึดโยงความทรงจำ" ของคนในตระกูลที่กระจายไปทำงานคนละที่ ให้กลับมารวมกันได้ในวันไหว้

องค์กรผู้ดูแลคือมูลนิธิกังเฮ่อึ้งตระกูล ซึ่งจากการฉลองครบรอบ 60 ปีในปี 2015 ทำให้อนุมานได้ว่าก่อตั้งขึ้นราว พ.ศ. 2498 (ค.ศ. 1955) แม้ยังไม่พบเอกสารก่อตั้งฉบับต้นที่ระบุปีนั้นตรง ๆ ก็ตาม สำนักงานหลักอยู่แถวถนนเจริญกรุง เขตสัมพันธวงศ์ ใกล้วงเวียนโอเดียนซึ่งเป็นย่านที่คนจีนแต้จิ๋วในกรุงเทพฯ คุ้นเคยกันดี ส่วนพื้นที่หน้างานที่ชลบุรีมีเจ้าหน้าที่ภาคสนามดูแลความเรียบร้อยแยกออกไปอีกชุดหนึ่ง

ทำไมตระกูลอึ้งถึงใช้ชื่อ "เจียงเซี่ย" กันทั้งโลก

คำถามที่หลายคนสงสัยคือทำไมป้ายศาลเจ้าหรือฮวงซุ้ยของคนแซ่หวงมักสลักคำว่า 江夏 ไว้บนสุด คำตอบคือ เจียงเซี่ยเป็นชื่อหัวเมืองโบราณในมณฑลหูเป่ย ซึ่งทำหน้าที่เป็น 郡望 หมายถึงถิ่นกำเนิดเชิงสัญลักษณ์ที่ตระกูลใช้บอกรากเหง้า ไม่ใช่ว่าทุกคนต้องเกิดที่เขตเจียงเซี่ยปัจจุบันจริง ๆ งานวิจัยเรื่อง族谱 (จู๋ผู่ - บันทึกสายตระกูล) ของชุมชนแซ่หวงในเซินเจิ้นระบุเส้นทางอพยพว่ามาจากเหอหนานหวางชวน ผ่านหูเป่ยเจียงเซี่ย แล้วลงไปฝูเจี้ยนเซาอู่ ก่อนกระจายสู่กวางตุ้งและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ผมมองว่าตรงนี้สำคัญมากในการอธิบายให้คนรุ่นใหม่เข้าใจ เพราะหลายคนเข้าใจผิดว่าเจียงเซี่ยคือบ้านเกิดจริงของบรรพบุรุษทุกคน ทั้งที่จริงมันเป็นเหมือน "แบรนด์" ประจำตระกูลมากกว่า องค์กรไทยเองก็ใช้คำนี้ต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็น泰京黄江夏堂 (ไท่จิงหวงเจียงเซี่ยถัง) ในกรุงเทพฯ หรือ泰国黄氏江夏慈善会ที่ศรีราชา ขณะที่ข่าวสำนักข่าวกลาง CNA ของไต้หวันปี 2017 ก็ยืนยันว่าศาลบรรพชนแซ่หวงในกรุงเทพฯ ใช้ชื่อ 黃江夏堂 เช่นกัน แสดงว่าอัตลักษณ์นี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่สุสานศรีราชาแห่งเดียว แต่แพร่กระจายอยู่ในหลายองค์กรของคนแซ่หวงในไทย

ส่วนบุคคลที่เป็นศูนย์กลางพิธีเช็งเม้งที่สุสานกังแฮ่คือ 峭山公 (เฉียวซานกง) หรือ 黄峭 ซึ่งเครือข่ายแซ่หวงถือเป็นบรรพชนสายเซาอู่-เหอผิง ตรงนี้ผมอยากพูดตรง ๆ ในฐานะคนที่พยายามแยกความเชื่อกับหลักฐาน คือทะเบียนโบราณสถานของรัฐบาลมณฑลฝูเจี้ยนปี 2009 ระบุชัดว่าสุสานจริงของเฉียวซานกงอยู่ที่หมู่บ้านคานโถว ตำบลเหอผิง เมืองเซาอู่ ไม่ใช่ที่ไทย ดังนั้น "祖墓" ที่ศรีราชาควรเข้าใจว่าเป็นสุสาน/อนุสรณ์บรรพชนเชิงพิธีกรรมของชุมชนโพ้นทะเล มากกว่าจะเป็นที่ฝังร่างจริงของท่าน

สุสานเจียงเซี่ยหวงกงในกวางตุ้ง: ต้นแบบฮวงจุ้ยกบโอบดอกบัว

ทีนี้มาที่สุสานอีกแห่งซึ่งคนละที่กับข้างบน คือสุสานเจียงเซี่ยหวงกง (江夏黄公之墓) ตั้งอยู่ที่เชิงเขาเหลียนฮวาทางทิศตะวันออก อำเภอเหราผิง เมืองแต้จิ๋ว มณฑลกวางตุ้ง ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดเดิมของชาวแต้จิ๋วในไทยจำนวนมาก สุสานนี้สร้างขึ้นตั้งแต่ปี 宣和己亥 หรือ ค.ศ. 1119 สมัยราชวงศ์ซ่ง ตัวป้ายหลักสูง 110 เซนติเมตร กว้าง 50 เซนติเมตร สลักอักษร "江夏黄公之墓" ไว้ชัดเจน พร้อมวันเดือนปีที่ระบุตรงกัน จึงเป็นหลักฐานทางกายภาพที่แน่นมากในการยืนยันอายุ

จุดที่ทำให้สุสานนี้ได้รับการยกเป็น "1 ใน 4 สุดยอดมหาฮวงจุ้ยของกวางตุ้ง" คือภูมิลักษณ์ที่เรียกว่า 龙虾戏珠局 (หลงเซียซี่จูจวี๋ - ภูมิลักษณ์กุ้งมังกรเล่นไข่มุก) เพราะหน้าสุสานมีบ่อน้ำธรรมชาติที่มีน้ำพุผุดขึ้นตลอดปีและมีกุ้งแหวกว่ายอยู่ในนั้น ล้อมรอบด้วยภูเขาที่ตรงกับหลักผังสี่ทิศ "หน้าหงส์แดง หลังเต่าดำ ซ้ายมังกรเขียว ขวาเสือขาว" ตามคติฮวงจุ้ยจีนโบราณ ส่วนคำว่ากบโอบดอกบัวที่ผู้อ่านหลายคนคุ้นชื่อนั้น เป็นสัญลักษณ์มงคลที่มีรากมาจากลวดลายกบบนเครื่องปั้นดินเผาวัฒนธรรมหยางเสาเมื่อประมาณ 6,000 ปีก่อน ซึ่งนักโบราณคดี苏秉琦 (ซูปิ่งฉี) ตีความว่าเป็นสัญลักษณ์ของการเจริญพันธุ์ในสังคมที่นับถือแม่เป็นใหญ่ เพราะกบวางไข่ครั้งละหลายพันฟองและดอกบัวก็มีเมล็ดดกดื่นเช่นกัน ต่อมาในยุคถังซ่งเกิดวัฒนธรรมเล่นเสียงพ้อง "蛙" (วา) พ้องกับ "娃" (วา - ลูกน้อย) และ "莲" (เหลียน) พ้องกับ "连" (เหลียน - ต่อเนื่อง) จึงกลายเป็นความหมาย "ลูกหลานสืบสายไม่ขาด" ที่คนโบราณนิยมนำไปประดับบ้านเรือน

สิ่งที่น่าสนใจคือสุสานนี้ยังมีป้ายประวัติศาสตร์ชื่อ 奉廉明县主勒禁示碑 (เฟิ่งเหลียนหมิงเซี่ยนจู่เลอจิ้นซื่อเปย) จากปี乾隆十二年 บันทึกว่าลูกหลานแซ่หวงต่อสู้ทางกฎหมายปกป้องสุสานจากการถูกบุกรุกยาวนานถึง 88 ปี ตั้งแต่รัชศกซุ่นจื้อปีที่ 12 จนถึงเฉียนหลงปีที่ 12 เรื่องนี้ทำให้ผมรู้สึกทึ่งเวลาเล่าให้ลูกหลานฟัง เพราะมันสะท้อนว่าความผูกพันกับสุสานบรรพชนของคนจีนไม่ใช่เรื่องพิธีกรรมเฉย ๆ แต่เป็นเรื่องที่คนรุ่นก่อนยอมสู้คดีข้ามสามชั่วอายุคนเพื่อรักษาไว้ ปัจจุบันสุสานนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานคุ้มครองของอำเภอเหราผิงตั้งแต่ปี 2011 และพื้นที่รอบข้างถูกพัฒนาเป็นสวนสาธารณะวัฒนธรรมเจียงเซี่ยที่เขาเหลียนฮวา

เปรียบเทียบสุสานตระกูลอึ้งไทย-จีน และการไหว้บรรพบุรุษ

เพื่อให้เห็นภาพชัดว่าสุสานสองแห่งนี้ต่างกันอย่างไร ผมสรุปเป็นตารางเทียบให้ดูง่าย ๆ ดังนี้

| ประเด็น | สุสานกังแฮ่ (ศรีราชา ไทย)

สุสานเจียงเซี่ยหวงกง (กวางตุ้ง จีน)
สถานะ
ผู้ดูแล
จุดเด่นฮวงจุ้ย
อายุ
การไหว้

ในมุมของผมเอง การเข้าใจสองสถานที่นี้แยกกันได้ชัดเจนสำคัญมาก เพราะคนรุ่นใหม่บางคนสับสนคิดว่าสุสานที่ศรีราชาคือหลุมฝังจริงของเฉียวซานกงหรือของบรรพบุรุษระดับตำนาน ทั้งที่จริงแล้วสิ่งที่ศรีราชามีคือ "สุสานเสื้อหมวก" หรือ 衣冠冢 (อีกวานจ่ง — สุสานที่บรรจุเครื่องแต่งกายแทนร่างจริงเพื่อระลึกถึงบรรพชน) ซึ่งเป็นธรรมเนียมที่ชุมชนจีนโพ้นทะเลทำกันทั่วไป เมื่อไม่สามารถนำร่างจริงข้ามน้ำข้ามทะเลมาได้ ก็สร้างสถานที่เชิงสัญลักษณ์แทน ส่วนสุสานจริงตามหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยังคงอยู่ที่แผ่นดินจีน ไม่ว่าจะเป็นสุสานเจียงเซี่ยหวงกงที่กวางตุ้งซึ่งเป็นจุดยึดเหนี่ยวความเชื่อระดับภูมิภาค หรือสุสานจริงของเฉียวซานกงที่ฝูเจี้ยนซึ่งทางการรับรองไว้ชัดเจนแล้ว

การไหว้บรรพบุรุษของคนตระกูลอึ้งในไทยจึงมีสองระดับซ้อนกันอยู่ ระดับแรกคือการไหว้บรรพบุรุษสายตรงของแต่ละครอบครัว เช่นที่ผมพาลูกหลานไปไหว้อากงอาม่าและคุณพ่อทุกปีที่สุสานกังแฮ่ ส่วนระดับที่สองคือการไหว้ปฐมบรรพบุรุษร่วมของทั้งตระกูลผ่านพิธีสามถวายโบราณที่จัดขึ้นเป็นการรวมญาติใหญ่ ผมมองว่าพิธีทั้งสองระดับนี้เสริมกันได้ดี เพราะระดับแรกให้ความรู้สึกผูกพันส่วนตัวที่จับต้องได้ ขณะที่ระดับที่สองช่วยตอกย้ำว่าทุกคนที่มาจากแซ่เดียวกันมีรากเหง้าเดียวกัน แม้จะกระจัดกระจายอยู่คนละประเทศก็ตาม

คำถามที่พบบ่อย

สุสานตระกูลอึ้งอยู่ที่ไหน

สุสานหลักที่คนไทยเชื้อสายจีนแต้จิ๋วแซ่หวงรู้จักกันทั่วไปคือสุสานกังแฮ่ ตั้งอยู่ที่ตำบลบางพระ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี บริหารโดยมูลนิธิกังเฮ่อึ้งตระกูล ส่วนต้นตอความเชื่อระดับตำนานที่ทุกสายตระกูลอึ้งอ้างอิงถึงคือสุสานเจียงเซี่ยหวงกงที่อำเภอเหราผิง มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน

ทำไมตระกูลอึ้งถึงใช้ชื่อเจียงเซี่ย

เพราะเจียงเซี่ยเป็น郡望 หรือถิ่นกำเนิดเชิงสัญลักษณ์ของแซ่หวงในสมัยโบราณ ตระกูลอึ้งทั่วโลกใช้คำนี้เป็นเหมือนแบรนด์ประจำตระกูลเพื่อบอกรากเหง้า ไม่ได้หมายความว่าทุกคนเกิดที่เจียงเซี่ยจริง ๆ

กบโอบดอกบัวหมายถึงอะไรในความเชื่อจีน

เป็นสัญลักษณ์มงคลที่มีรากจากลวดลายกบบนเครื่องปั้นวัฒนธรรมหยางเสาเมื่อราว 6,000 ปีก่อน สื่อถึงการมีลูกหลานสืบสายไม่ขาด เพราะเสียงพ้องของคำว่ากบกับคำว่าลูกน้อย และคำว่าดอกบัวกับคำว่าต่อเนื่องในภาษาจีน

สุสานตระกูลอึ้งในไทยกับในจีนต่างกันอย่างไร

สุสานในไทยเป็นสุสานเสื้อหมวกเชิงสัญลักษณ์และเป็นที่ฝังจริงของลูกหลานรุ่นหลังที่อพยพมา ส่วนสุสานในจีนอย่างเจียงเซี่ยหวงกงเป็นโบราณสถานจริงที่สร้างมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง มีหลักฐานทางประวัติศาสตร์ยืนยันชัดเจนกว่า

ไหว้บรรพบุรุษตระกูลหวงต้องทำอย่างไร

โดยทั่วไปเริ่มจากไหว้ศาลเจ้าที่ก่อน ทำความสะอาดเนินสุสาน จัดเครื่องเซ่นไหว้ตามลำดับอาวุโส จุดธูปเทียนกราบไหว้ แล้วจึงเผากระดาษเงินกระดาษทองตามธรรมเนียม ซึ่งจะทำกันมากในช่วงเทศกาลเช็งเม้งของทุกปี

บทสรุป

เมื่อมองย้อนกลับไป ผมคิดว่าเรื่องราวของสุสานตระกูลอึ้งทั้งสองแห่งนี้สอนอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าแค่ประวัติศาสตร์ครอบครัว มันคือภาพสะท้อนว่าคนจีนโพ้นทะเลอย่างเราจัดการกับความทรงจำและรากเหง้าอย่างไรเมื่อต้องอยู่ห่างไกลจากแผ่นดินเกิดของบรรพบุรุษ สุสานกังแฮ่ที่ศรีราชาไม่ใช่เพียงสถานที่ฝังศพ แต่เป็นสิ่งที่คนตระกูลอึ้งรุ่นอากงอาม่าร่วมกันสร้างขึ้นเพื่อให้ลูกหลานที่เกิดและเติบโตในผืนแผ่นดินไทยยังมีที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ มีที่ให้กลับไปกราบไหว้ทุกปี โดยไม่จำเป็นต้องเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปถึงเจียงเซี่ยหรือฝูเจี้ยนจริง ๆ ขณะเดียวกัน สุสานเจียงเซี่ยหวงกงที่กวางตุ้งก็ทำหน้าที่เป็นเสมือนหมุดหมายทางจิตวิญญาณที่บอกเราว่า ไม่ว่าจะกระจัดกระจายไปไกลแค่ไหน ทุกสายของตระกูลอึ้งยังมีจุดร่วมเดียวกันในประวัติศาสตร์

ผมเชื่อว่าการเข้าใจความแตกต่างระหว่างหลักฐานทางประวัติศาสตร์กับคติความเชื่อเป็นเรื่องสำคัญมาก การที่สุสานที่ศรีราชาเป็น衣冠冢ไม่ได้ทำให้ความหมายของมันลดลงแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งสะท้อนถึงความเฉลียวฉลาดของบรรพบุรุษที่หาทางรักษาความผูกพันทางสายเลือดไว้ได้ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถนำร่างจริงข้ามทะเลมาได้ ส่วนสุสานเจียงเซี่ยหวงกงที่กวางตุ้งก็ยืนยันให้เราเห็นว่า ความเชื่อเรื่องฮวงจุ้ยและความกตัญญูต่อบรรพบุรุษของคนจีนนั้นฝังรากลึกมาหลายร้อยปี ถึงขนาดที่คนรุ่นก่อนยอมสู้คดีความยาวนานเกือบศตวรรษเพื่อปกป้องผืนดินแห่งนี้ไว้ให้ลูกหลาน

สำหรับผมเอง ทุกครั้งที่พาลูก ๆ ไปไหว้อากงอาม่าที่สุสานกังแฮ่ในช่วงเช็งเม้ง ผมพยายามเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ฟังเสมอ ไม่ใช่เพื่อให้จำตำนานเป๊ะ ๆ แต่เพื่อให้พวกเขารู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่ยาวนานกว่าชีวิตของตัวเอง ตระกูลอึ้งของเราไม่ได้เริ่มต้นที่ประเทศไทย และก็ไม่ได้จบลงที่รุ่นเรา แต่เป็นเส้นด้ายที่ทอดยาวจากเจียงเซี่ยในหูเป่ย ผ่านฝูเจี้ยน กวางตุ้ง มาจนถึงสุสานตระกูลที่บางพระ และคนตระกูลอึ้งจะทอดยาวต่อไปในรุ่นลูกหลานของเราเช่นกัน หากผู้อ่านท่านใดมีรากเหง้าจากตระกูลอึ้งหรือแซ่หวง ผมหวังว่าบทความนี้จะช่วยให้ท่านเข้าใจภาพรวมของสุสานทั้งสองแห่งได้ชัดเจนขึ้น และอาจเป็นแรงบันดาลใจให้ลองสืบค้นเรื่องราวของตระกูลตัวเองเพิ่มเติมต่อไป