มารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ จอมยุทธ์ที่ไม่สนคำครหาของโลก

ผมยังจำได้ดีถึงคืนที่นั่งดูมังกรหยกกับพ่อครั้งแรก แล้วเห็นชื่อตัวละครเอ่ยขึ้นมาว่า "อึ้งเอี๊ยะซือ" ผมสะดุดทันทีเพราะแซ่ "อึ้ง" นี้คือแซ่เดียวกับครอบครัวผมเอง ยิ่งพอรู้ว่าคนแต่งเรื่องคือ กิมย้ง (金庸) มีชื่อพ้องกับพ่อผม ความผูกพันกับตัวละครนี้ก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีกชั้น มันไม่ใช่แค่นิยายกำลังภายในธรรมดา แต่เป็นตัวละครที่ผมรู้สึกว่าเชื่อมโยงกับรากเหง้าตัวเองอย่างประหลาด

ประเด็นสำคัญ

• อึ้งเอี๊ยะซือเป็นหนึ่งใน "ห้ายอดฝีมือแห่งยุค" ที่ได้ฉายามารบูรพา แต่ "เสีย" ในที่นี้หมายถึงการต่อต้านจารีต ไม่ใช่ความชั่วร้าย
• ชื่อ 藥師 (เอี๊ยะซือ) เป็นคำเดียวกับพระนามพระไภษัชคุรุพุทธเจ้า 藥師佛 (เอี๊ยะซือฮุด) หนึ่งในซำเป้าฮุดโจ้ว นักอ่านบางส่วนตีความว่านี่คือที่มาของชื่อ อีกส่วนโยงกับนามเดิมของแม่ทัพหลี่จิ้ง แต่กิมย้งไม่เคยระบุที่มาไว้
• วิชาฝีมือเด่นคือ 落英神劍掌 (ลั่วอิงเสินเจี้ยนจ่าง — ฝ่ามือกระบี่เทพกลีบดอกร่วง), 彈指神通 (ถานจื่อเสินทง — ยอดวิชานิ้วดีด) และ 玉簫劍法 (อวี้เซียวเจี้ยนฝ่า — เพลงกระบี่ขลุ่ยหยก)
• ความรักต่อภรรยาผู้ล่วงลับ เฝิงเหิง และความรักแบบพ่อที่มีต่อลูกสาว อึ้งย้ง คือแกนของตัวละครทั้งหมด
• ในภาคต่อ มังกรหยก ภาค 2 (神鵰俠侶 เสินเตียวเสียหลี่ว์ — จอมยุทธ์คู่รักกับนกอินทรีเทพ) เขาพลิกจากมารบูรพาสู่ผู้ร่วมปกป้องเมืองเซียงหยาง (襄陽) จากทัพมองโกล

ตระกูลอึ้ง ที่มาของชื่อที่ผมมองว่าแยบยล

ผมเป็นคนตระกูลอึ้ง แซ่เดียวกับ 黃藥師 พอผมมาอ่านลึก ๆ ถึงเข้าใจว่ากิมย้งตั้งชื่อตัวละครนี้ไม่ธรรมดาเลย คำว่า "เอี๊ยะ" หรือ "เย่า" (藥) แปลว่ายา ส่วน "ซือ" (師) แปลว่าอาจารย์ รวมกันแล้วคือ "อาจารย์หมอยา" ซึ่งเป็นคำเดียวกับพระนามของพระไภษัชคุรุพุทธเจ้า (藥師佛) หรือที่คนไทยเชื้อสายจีนเรียกกันว่า "เอี๊ยะซือฮุด" หนึ่งในสามพระพุทธเจ้าของซำเป้าฮุดโจ้ว (三寶佛祖 — พระพุทธเจ้าสามพระองค์) ที่มีองค์กลางคือพระศรีศากยมุนีหรือพระพุทธเจ้าสมณโคดม และอีกสององค์คือพระอมิตาภพุทธเจ้ากับพระไภษัชคุรุพุทธเจ้านี้เอง

ในทางพุทธมหายาน พระไภษัชคุรุเป็นพระที่เยียวยาจิตใจ นำพาผู้คนสู่ความหลุดพ้น แต่อึ้งเอี๊ยะซือในนิยายกลับมีบุคลิกตรงข้ามอย่างน่าสนใจ เขาไม่ใช่ผู้เยียวยาใคร แต่กลับเป็นคนที่ไม่สนใจว่าโลกจะมองเขาอย่างไร นี่คือความคิดเห็นส่วนตัวของผมนะครับ ไม่ใช่ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ แต่ผมเชื่อว่ากิมย้งจงใจเล่นกับความย้อนแย้งนี้ ให้ชื่อที่ฟังดูศักดิ์สิทธิ์กลับกลายเป็นเจ้าของฉายา "มาร" ที่คนทั้งยุทธจักรหวาดกลัว

ยังมีอีกทฤษฎีหนึ่งในหมู่แฟนนิยาย เชื่อว่าชื่อ 藥師 อาจมาจากแม่ทัพใหญ่แห่งราชวงศ์ถัง หลี่จิ้ง (李靖) ซึ่งพงศาวดารราชวงศ์ถังฉบับเก่า《舊唐書》 (จิ้วถังซู) บันทึกว่านามเดิมของท่านคือ 藥師 (เย่าซือ) เช่นกัน หลี่จิ้งเป็นทั้งแม่ทัพและนักยุทธศาสตร์ที่เก่งรอบด้าน สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของอึ้งเอี๊ยะซือที่เก่งทุกศาสตร์ อย่างไรก็ตาม กิมย้งไม่เคยระบุที่มาชื่อนี้อย่างชัดเจนในต้นฉบับ ทฤษฎีทั้งสองจึงเป็นการตีความของนักอ่านเท่านั้น ไม่ใช่ข้อเท็จจริงที่ยืนยันได้

ทำไมอึ้งเอี๊ยะซือถึงถูกเรียกว่ามาร แต่ไม่ใช่คนเลว

ในบรรดา "ห้ายอดฝีมือแห่งยุค" อันประกอบด้วย เทพมัชฌิม เฮ้งเตงเอี้ยง (中神通 王重陽 หวังฉงหยาง) ผู้ก่อตั้งสำนักช้วนจินก่า และได้รับการยอมรับว่ามีฝีมือสูงที่สุดในห้าคน, ยาจกอุดร อั้งฉิกกง (北丐 洪七公 หงชีกง), ราชันย์ทักษิณ ต้วนตี่เฮง (南帝 段智興 ต้วนจื้อซิง) ที่ภายหลังบวชเป็นอิดเต็งไต้ซือ และพิษประจิม อาวเอี๊ยงฮง (西毒 歐陽鋒 โอวหยางเฟิง) อึ้งเอี๊ยะซือคือคนที่แปลกแยกที่สุด ฉายา "เสีย" ของเขาไม่ได้แปลว่าทำชั่ว แต่หมายถึงการดูหมิ่นจารีตประเพณีและกฎเกณฑ์สังคมจอมยุทธ์อย่างสิ้นเชิง เขากล้าพูดในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าพูด กล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ โดยไม่สนใจว่าใครจะตราหน้าเขาว่าเป็น "มารเฒ่า" (黃老邪 — หวงเหล่าเสีย)

ผมมองว่านี่คือจุดที่ทำให้อึ้งเอี๊ยะซือน่ายกย่องที่สุดในบรรดาจอมยุทธ์ทั้งหมดที่กิมย้งสร้างขึ้น เขาไม่ใช่คนที่ต้องพิสูจน์ตัวเองว่าเป็นวีรบุรุษ ไม่ต้องแบกป้าย "ความกล้าหาญที่แท้จริง" แบบที่ก๊วยเจ๋ง (郭靖 กัวจิ้ง) ทำ แต่เขาใช้ชีวิตตามใจตัวเอง มีเส้นแบ่งถูกผิดในแบบของตัวเอง ในสายตาคนอ่านที่ชื่นชอบเขา นี่คือภาพแทนของอิสรภาพทางจิตวิญญาณ ไม่ต้องเอาใจใคร ไม่ต้องอธิบายให้ใครฟัง ใช้ชีวิตตามหัวใจตัวเองไปจนวันตาย แต่ก็มีนักอ่านอีกกลุ่มที่วิจารณ์ว่าเขารักศักดิ์ศรีตัวเองมากกว่าความยุติธรรม อย่างตอนที่หลี่ม่อโฉว (李莫愁) ก่อกรรมทำเข็ญในยุทธจักรในภาคต่อ เขาช่วยเฉิงอิง (程英) ไว้และใช้วิชานิ้วดีดทำลายเข็มเงินน้ำแข็งของนาง แต่กลับปล่อยนางไปโดยไม่กำราบให้สิ้นเรื่อง ซึ่งผมเห็นด้วยว่านี่คือจุดอ่อนที่แท้จริงของตัวละครนี้ ไม่ใช่ทุกอย่างที่เขาทำจะสมบูรณ์แบบ

อึ้งเอี๊ยะซือไม่ใช่ตัวละครแซ่อึ้งคนเดียวที่ชวนให้ถกเรื่องคุณธรรมของจอมยุทธ์ ในวรรณกรรม 《施公案》 (ซือกงอ้าน) ยุคราชวงศ์ชิงยังมีหวงเทียนป้า (黄天霸 — แต้จิ๋ว อึ้งเทียงป้า) จอมยุทธ์สายโจรที่ผันตัวมารับใช้ราชสำนัก จนต้องหันอาวุธใส่พี่น้องร่วมสาบานของตัวเอง

วิชาฝีมือของอึ้งเอี๊ยะซือ ยอดฝีมือที่คิดค้นวิชาขึ้นเอง

จุดที่ทำให้ผมทึ่งที่สุดคือ วิชาของอึ้งเอี๊ยะซือแทบทั้งหมดเป็นวิชาที่เขาคิดค้นขึ้นเอง ไม่ได้รับสืบทอดจากสำนักไหน นี่คือความแตกต่างสำคัญจากยอดฝีมือคนอื่นในห้ายอดฝีมือ วิชาเด่นของเขาได้แก่ 落英神劍掌 (ลั่วอิงเสินเจี้ยนจ่าง — ฝ่ามือกระบี่เทพกลีบดอกร่วง) ซึ่งฉบับปรับปรุงใหม่ปี 1999–2002 เปลี่ยนชื่อเป็น 桃華落英掌 (ดูตารางเทียบสามฉบับ) ที่ท่วงท่าสวยงามราวกับกลีบดอกไม้ร่วงหล่น แต่แฝงพลังทำลายล้างมหาศาล, 彈指神通 (ถานจื่อเสินทง — ยอดวิชานิ้วดีด) วิชาที่ปล่อยพลังภายในผ่านปลายนิ้วได้อย่างแม่นยำและร้ายกาจ และ 玉簫劍法 (อวี้เซียวเจี้ยนฝ่า — เพลงกระบี่ขลุ่ยหยก) ที่ใช้ขลุ่ยหยกเป็นอาวุธ ผสมความอ่อนหวานแบบบัณฑิตเข้ากับการประหัตประหาร คู่กลอนที่ถือเป็นภาพสะท้อนวิชาทั้งชีวิตของเขาคือ 「桃花影落飛神劍，碧海潮生按玉簫」 (เงาดอกท้อร่วงหล่น กระบี่เทพโบยบิน ทะเลครามคลื่นซัด บรรเลงขลุ่ยหยก) ซึ่งตรงกับสองวิชาเด่นข้างต้นพอดี

ที่สำคัญคือ อึ้งเอี๊ยะซือไม่ใช่นักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในห้ายอดฝีมือ ถ้าเทียบพลังบู๊แบบดิบ ๆ เขายังเป็นรองเฮ้งเตงเอี้ยง แต่ผมกลับมองว่านี่แหละคือความจริงที่ทำให้ตัวละครนี้น่าเชื่อถือ เขาไม่ได้ฝึกวิชาเพื่อเป็นที่หนึ่งของแผ่นดิน แต่เพราะวิชาฝีมือเป็นแค่ส่วนหนึ่งในบรรดาความสนใจของเขา เทียบเท่ากับการดีดพิณ เล่นหมากล้อม จัดสวนดอกท้อ เขาเรียนรู้ 奇門遁甲 (ฉีเหมินตุ้นเจี่ย — วิชาผังภูมิและค่ายกลจีนโบราณ) เรียนแพทย์ คณิตศาสตร์ สถาปัตยกรรม ดนตรี จนแทบไม่มีศาสตร์ใดที่เขาไม่แตะ ผมเชื่อว่ามีแต่นักปราชญ์ที่ทุ่มเทสุดโต่งแบบ Hard Core จริง ๆ เท่านั้นที่จะไปถึงจุดนั้นได้ และนี่คือสิ่งที่ทำให้เขาไม่ใช่แค่ "จอมยุทธ์" แต่เป็น "ปราชญ์แห่งยุทธจักร" อย่างแท้จริง

ภรรยาและลูกสาว ครอบครัวที่อึ้งเอี๊ยะซือไม่เคยเปิดใจให้ใครเห็นง่าย ๆ

ถ้าจะพูดถึงอึ้งเอี๊ยะซือโดยไม่พูดถึงครอบครัวของเขา ก็เหมือนเล่าเรื่องไม่ครบ คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขามีเพียงสองคน คือภรรยาผู้ล่วงลับ เฝิงเหิง (馮衡) ในฐานะสามี และลูกสาว อึ้งย้ง (黃蓉 หวงหรง) ในฐานะพ่อ หลังจากเฝิงเหิงเสียชีวิต เขาไม่แต่งงานใหม่อีกเลย และเลี้ยงดูอึ้งย้งตามลำพังบนเกาะดอกท้อ พร้อมความทรงจำถึงภรรยาที่ไม่เคยจางหาย

เหตุผลที่เฝิงเหิงเสียชีวิตนั้นน่าสะเทือนใจมาก เธอช่วยสามีวางแผนหลอกจิวแป๊ะทง (周伯通 โจวป๋อทง) ให้เปิดคัมภีร์เก้าอิม (九陰真經 จิ่วอินเจินจิง) เล่มปลายให้ดู ด้วยความจำอันเป็นเลิศที่อ่านครั้งเดียวแล้วจดจำได้หมด เธอจึงนำเนื้อความมาเขียนไว้ให้สามี ต่อมาเมื่อศิษย์สองคน เฉินเสวียนเฟิง (陳玄風) กับเหมยเชาเฟิง (梅超風) ขโมยคัมภีร์ฉบับนั้นหนีไป เธอพยายามเขียนคัมภีร์ขึ้นใหม่จากความจำทั้งที่กำลังตั้งครรภ์ จนร่างกายทรุดโทรม และเสียชีวิตจากการคลอดยากหลังให้กำเนิดอึ้งย้ง เรื่องนี้กลายเป็นบาดแผลที่ฝังลึกในใจอึ้งเอี๊ยะซือไปตลอดชีวิต เขาโกรธจนลงโทษศิษย์อีกสี่คนที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยการตัดเอ็นขาและขับไล่ออกจากสำนัก คนภายนอกมองว่าเขาโหดร้ายไร้เมตตา แต่ผมมองว่าความโกรธที่ดูเกินเหตุนี้คือภาพสะท้อนของความรู้สึกผิดที่เขาไม่เคยให้อภัยตัวเองได้ เขาแค่ไม่มีทางระบายความเจ็บปวดออกมาได้ดีไปกว่านี้แล้ว

ส่วนความรักของพ่อที่มีต่ออึ้งย้ง เป็นแบบตามใจสุดขั้ว เพราะเธอคือลูกคนเดียวที่ภรรยาทิ้งไว้ให้ เขาปล่อยให้ลูกสาวเติบโตอย่างอิสระเสรีบนเกาะดอกท้อ ไม่ตีกรอบ ไม่บังคับ ปล่อยให้เธอซุกซนตามประสาเด็กฉลาดแกมโกง จนกลายเป็นอึ้งย้งที่เจ้าเล่ห์และมีเสน่ห์แบบที่ผู้อ่านทั่วโลกชื่นชอบ ตอนที่อึ้งย้งไปหลงรักก๊วยเจ๋ง ชายหนุ่มซื่อบื้อที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นในสายตาคนทั่วไป อึ้งเอี๊ยะซือถึงกับไม่ยอมรับก๊วยเจ๋งเป็นลูกเขยในตอนแรก เพราะห่วงว่าลูกสาวคนเดียวจะไปฝากชีวิตไว้กับคนที่ไม่คู่ควร แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่าลูกสาวตั้งใจแน่วแน่ เขาก็ยอมโอนอ่อนตาม นี่คือความรักแบบพ่อจีนโบราณที่ผมคุ้นเคยดี ปากแข็งข้างนอกแต่ใจอ่อนข้างใน ประนีประนอมด้วยความรักที่ไม่เคยพูดออกมาตรง ๆ

ผมมองว่าความรักของสามีที่มีต่อภรรยา และความรักของพ่อที่มีต่อลูกสาว คือแกนกลางที่ทำให้ตัวละครนี้มีมิติเกินกว่าคำว่า "จอมยุทธ์" ธรรมดา เขาอาจดูเย็นชากับคนแปลกหน้า อาจดูโหดร้ายกับศิษย์ที่ทำผิด แต่ลึก ๆ แล้วเขาคือชายที่รักครอบครัวเหนือสิ่งอื่นใด และยอมแบกรับความเจ็บปวดไว้คนเดียวเพื่อไม่ให้ครอบครัวต้องเป็นทุกข์

黃裳 ตัวจริงเบื้องหลังคัมภีร์เก้าอิม

คัมภีร์เก้าอิมที่ทำให้เฝิงเหิงต้องเสียชีวิต มีผู้แต่งในนิยายเป็นคนแซ่อึ้งเช่นกัน คือ 黃裳 (จีนกลาง หวงฉาง) และต่างจากอึ้งเอี๊ยะซือ ตรงที่ หวงฉาง เป็นบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์

ในนิยาย วิกิพีเดียภาษาจีนสรุปเรื่องไว้ว่า ในรัชศกเจิ้งเหอ (政和) จักรพรรดิซ่งฮุยจง (宋徽宗) ให้หวงฉางดูแลการแกะพิมพ์คัมภีร์เต๋า《萬壽道藏》จำนวน 5,481 เล่ม หวงฉางกลัวพิมพ์ผิดแล้วถูกลงโทษ จึงตรวจทานอย่างละเอียดอยู่หลายปี จนเข้าใจหลักเต๋าและรู้แจ้งวิชาฝีมือขึ้นเอง ภายหลังเขาต้องสู้กับนิกายเม้งก่า (明教) ศัตรูฆ่าครอบครัวของเขา เขาจึงหลบไปคิดวิธีแก้ทางวิชาของศัตรูนานกว่าสี่สิบปี แล้วเขียนทุกอย่างลงในคัมภีร์เก้าอิมสองเล่ม เรื่องนี้ไม่มีในมังกรหยกฉบับแรกที่ลงหนังสือพิมพ์ ซึ่งยกให้ตั๊กม้อ (菩提達摩) เป็นผู้เขียนคัมภีร์เก้าอิมกับคัมภีร์เก้าเอี๊ยง กิมย้งเพิ่มเรื่องหวงฉางเข้ามาตอนแก้ไขครั้งใหญ่ระหว่างปี 1970–1980 (ระดับหลักฐาน: เนื้อเรื่องนิยายตามวิกิพีเดียภาษาจีน ซึ่งหน้าคัมภีร์เก้าอิมไม่มีเชิงอรรถ)

ในประวัติศาสตร์ วิกิพีเดียภาษาจีนระบุว่าหวงฉาง (ค.ศ. 1044–1130) มีชื่อรองว่า 冕仲 (เหมี่ยนจ้ง) เป็นชาวอำเภอเจี้ยนผู่ เมืองหนานเจี้ยนโจว (南劍州劍浦縣) ปัจจุบันคือเมืองหนานผิงทางเหนือของฝูเจี้ยน สอบได้ที่หนึ่งของการสอบจิ้นซื่อ (จอหงวน) ในปีเหวียนเฟิงที่ 5 (ค.ศ. 1082) เคยเป็นเจ้าเมืองฝูโจว ในรัชศกเจิ้งเหอ จักรพรรดิซ่งฮุยจงรวบรวมคัมภีร์เต๋าจากทั่วแผ่นดินและให้ท่านรับผิดชอบการพิมพ์ ได้เป็นคัมภีร์ชุด《政和萬壽道藏》(เจิ้งเหอว่านโซ่วเต้าจั้ง) ภายหลังได้เป็นราชบัณฑิตหอตวนหมิง (端明殿學士) และเสนาบดีกรมพิธีการ (禮部尚書) เคยถวายหนังสือคัดค้านระบบการศึกษา "三舍法" ของไช่จิง (蔡京) ถึงแก่กรรมในปี 1130 มีผลงาน《演山先生文集》กับ《演山詞》และมีชีวประวัติใน《宋史翼》 ที่ถ้ำหลิงหยวน (靈源洞) บนเขากู่ซาน (鼓山) เมืองฝูโจว ยังมีจารึกชื่อของท่านกับคณะ ลงปีเจิ้งเหอเจี่ยอู่ (ค.ศ. 1114) (ระดับหลักฐาน: ยืนยันด้วยเอกสาร)

ตัวเลข 5,481 เล่มในนิยายก็ตรงกับประวัติศาสตร์ วิกิพีเดียภาษาจีนหัวข้อ "道藏" บันทึกว่า คัมภีร์เต๋าชุดรัชศกฉงหนิงมี 5,387 เล่ม แล้วในรัชศกเจิ้งเหอเพิ่มเป็น 5,481 เล่มและแกะเป็นแม่พิมพ์ไม้ เรียกว่า《政和萬壽道藏》ถือเป็นคัมภีร์เต๋าฉบับพิมพ์แม่พิมพ์ไม้ชุดแรก สมัยราชวงศ์จินมีการพิมพ์ซ่อมเสริมชุดนี้เป็น《大金玄都寶藏》อีกทอดหนึ่ง กิมย้งจึงไม่ได้แต่งตัวเลขขึ้นเอง แต่นำงานจริงของหวงฉางมาต่อเติมเป็นตำนานวิชาฝีมือ (ระดับหลักฐาน: ยืนยันด้วยเอกสาร ส่วนเรื่องรู้แจ้งวิชาเป็นนิยาย)

หวงถิงเจียนนับหวงฉางเป็นคนสกุลเดียวกัน ในประชุมกวี《山谷集》ของหวงถิงเจียน (黃庭堅 — แต้จิ๋ว อึ้งเท้งเกียง / จีนกลาง หวงถิงเจียน) ฉบับซื่อคู่เฉวียนซู เล่ม 4 มีกลอนสามบทที่เขียนถึง "冕仲" และผู้รวบรวมหมายเหตุไว้ใต้ชื่อบทแรกว่า "裳" คือหวงฉางคนนี้ บทแรกชื่อ〈荅黃冕仲索煎雙井并簡揚休〉เป็นกลอนตอบเมื่อหวงฉางขอชาซวงจิ่ง (雙井) ชาของหมู่บ้านบ้านเกิดหวงถิงเจียน และเปิดบทด้วยวรรค「江夏無雙乃吾宗」คำว่า "江夏無雙" ใช้ถ้อยคำเดียวกับคำยกย่องหวงเซียง (黃香 — แต้จิ๋ว อึ้งเฮียง) ว่า「天下無雙，江夏黃童」ซึ่งเป็นที่มาของคำว่าเจียงเซี่ยหรือกังเฮ่ของคนแซ่อึ้ง ส่วน "吾宗" แปลว่าคนสกุลเดียวกับข้า บทที่สามชื่อ〈次韻冕仲考進士試卷〉เป็นกลอนแต่งตามเสียงสัมผัสของหวงฉางเรื่องการตรวจข้อสอบจิ้นซื่อ กวีแซ่อึ้งสองคนที่เกิดห่างกันเพียงปีเดียวจึงรู้จักกัน ดื่มชาด้วยกัน และนับญาติกันผ่านชื่อเจียงเซี่ย (ระดับหลักฐาน: ยืนยันด้วยตัวบทกลอน ส่วนการอ่านคำว่า "江夏無雙" ว่าหมายถึงหวงเซียงเป็นการตีความของผู้เรียบเรียง)

ข้อน่าสังเกตสำหรับคนแซ่อึ้งคือ หนานผิงบ้านเกิดของหวงฉางอยู่ทางเหนือของฝูเจี้ยน ในแถบเดียวกับถิ่นของหวงเฉี้ยวซาน (黃峭山 — แต้จิ๋ว อึ้งเฉี้ยวซัว) แต่ยังไม่พบแหล่งที่ระบุว่าหวงฉางสืบสายจากสายใดของแซ่อึ้งฝูเจี้ยน จึงไม่ควรโยงกันเกินกว่าเรื่องถิ่นที่อยู่ (ระดับหลักฐาน: ยังไม่ยืนยัน)

ต้นแบบอื่นที่มีผู้เสนอ นอกจากสองทฤษฎีเรื่องชื่อ 藥師 ที่เล่าไว้ข้างต้น บทความของจู ฮุย (朱輝) ในหนังสือพิมพ์《廣西政協報》ปี 2022 รวบรวมว่ายังมีผู้เสนอกัวเย่าซือ (郭藥師) ขุนพลปลายซ่งเหนือ ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าการโยงเพียงเพราะชื่อมีคำว่า "藥師" นั้น "穿鑿附會" คือฝืนโยง อีกกลุ่มหนึ่งมองจากความสามารถรอบด้าน จึงเสนอฉินจิ่วเสา (秦九韶) นักคณิตศาสตร์ร่วมสมัยกับเรื่อง และฟู่ชิงจู่ (傅青主) แพทย์ต้นราชวงศ์ชิงผู้เก่งทั้งศิลปะ วิชาบู๊ และคัมภีร์ บทความเดียวกันยังเล่าว่าความเห็นที่นิยมกันคือ อึ้งย้งได้เค้ามาจากเซี่ยเมิ่ง (夏夢) ดาราหญิงอันดับหนึ่งของฮ่องกงยุคนั้น กิมย้งเองไม่เคยยืนยันต้นแบบใดเลย (ระดับหลักฐาน: ยังไม่ยืนยัน ทุกข้อเป็นการตีความของนักอ่าน)

ทำไมอึ้งเอี๊ยะซือถึงไม่สนคำครหาของโลก

คำถามนี้ผมคิดว่าเป็นหัวใจของตัวละครทั้งหมด อึ้งเอี๊ยะซือใช้ชีวิตอยู่บนเกาะดอกท้อ ห่างไกลจากยุทธจักร ไม่ไปแก่งแย่งตำแหน่งเจ้ายุทธจักรกับใคร ไม่สนใจว่าคนจะยกย่องหรือประณามเขาอย่างไร เพราะในใจเขามีมาตรวัดถูกผิดของตัวเองที่ไม่ต้องพึ่งพาการรับรองจากสังคม นี่คือสิ่งที่ผมชื่นชมที่สุด เพราะในโลกจริงที่เราอยู่ทุกวันนี้ คนส่วนใหญ่ยังต้องพึ่งพาคำชมหรือความเห็นชอบจากคนรอบข้างเพื่อรู้สึกมีคุณค่า แต่อึ้งเอี๊ยะซือกลับสร้างโลกของตัวเองขึ้นมา เกาะดอกท้อ ดอกไม้ ดนตรี ปรัชญา ครอบครัว และปล่อยให้โลกภายนอกพูดไปตามที่เขาอยากพูด

ในภาคต่อ มังกรหยก ภาค 2 (神鵰俠侶) เมื่อทัพมองโกลบุกเมืองเซียงหยาง อึ้งเอี๊ยะซือผู้ที่ไม่เคยสนใจเรื่องรัฐกิจบ้านเมือง กลับยอมออกจากเกาะดอกท้อ มาวางค่ายกล 二十八宿大陣 (เอ้อร์สือปาซิ่วต้าเจิ้น — ค่ายกลยี่สิบแปดดาวฤกษ์) ที่เขาคิดขึ้นเอง นำกำลังฝ่ายซ่งต่อต้านข้าศึก จากมารบูรพาที่คนกลัว กลายเป็นวีรบุรุษที่คนสรรเสริญ ผมมองว่าจุดนี้แหละคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าทำไมเขาไม่สนคำครหาของโลก เพราะสิ่งที่เขายึดถือไม่ใช่ชื่อเสียงหรือคำนินทา แต่คือแผ่นดินและครอบครัวที่เขารัก เมื่อถึงเวลาที่สิ่งเหล่านั้นตกอยู่ในอันตราย เขาก็พร้อมยืนหยัดโดยไม่ต้องมีใครมาขอร้อง

มังกรหยกสามฉบับ: อึ้งเอี๊ยะซือเปลี่ยนไปอย่างไรในแต่ละครั้งที่กิมย้งแก้

คนที่อ่านมังกรหยกต่างฉบับกันอาจจำรายละเอียดของอึ้งเอี๊ยะซือไม่ตรงกัน เพราะวิกิพีเดียภาษาจีนระบุว่ามังกรหยก (射鵰英雄傳) มีสามฉบับ

ฉบับ	ช่วงเวลา	ความเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวกับอึ้งเอี๊ยะซือ
ฉบับลงหนังสือพิมพ์ (連載版 หรือ 舊版)	ลงในหนังสือพิมพ์《香港商報》ตั้งแต่ปี 1957	คัมภีร์เก้าอิมคือตำราที่อึ้งเอี๊ยะซือ "賴以成藝" คืออาศัยฝึกจนเป็นยอดฝีมือ และใน "ดาบมังกรหยก" ฉบับเก่า หลังเมืองเซียงหยางแตก ก๊วยเซียงไปตามหาตาที่เกาะดอกท้อ พบว่าเกาะว่างเปล่า เรือที่อึ้งเอี๊ยะซือเตรียมไว้ตายตามภรรยาก็หายไป
ฉบับแก้ไข (新版 หรือ 修訂版)	กิมย้งแก้ทุกเรื่องระหว่างปี 1970–1980 พิมพ์โดยสำนักพิมพ์หมิงเหอ (明河社) ของเขาเอง	ตัดเรื่องอึ้งเอี๊ยะซืออาศัยคัมภีร์เก้าอิมออก ตัดฉากเกาะว่างเปล่าออก เพิ่มเรื่องหวงฉางแต่งคัมภีร์เก้าอิม เหลือ 40 ตอน ชื่อวิชาในฉบับนี้คือ 落英神劍掌 ตามที่บทความนี้ใช้
ฉบับปรับปรุงใหม่ (世紀新修版)	แก้ระหว่างปี 1999–2002	เขียนอายุและความสัมพันธ์ของศิษย์ใหม่ ศิษย์ชื่อ 武眠風 เปลี่ยนเป็น 武罡風 เหมยเชาเฟิงเปิดตัวในวัยยี่สิบกว่าแทนวัยสี่สิบ ใส่ประวัติครอบครัวให้อึ้งเอี๊ยะซือ และชื่อวิชา 落英神劍掌 เปลี่ยนเป็น 桃華落英掌

ประวัติครอบครัวที่ฉบับปรับปรุงใหม่เพิ่มเข้ามา ตามที่วิกิพีเดียภาษาจีนสรุป คืออึ้งเอี๊ยะซือมาจากตระกูลบัณฑิตในเจ้อเจียง ปู่ของเขาเป็นขุนนางตรวจการ (御史) สมัยซ่งเกาจง ถวายหนังสือขอความเป็นธรรมให้งักฮุย (岳飛) จนถูกฉินฮุ่ย (秦檜) สั่งฆ่า ครอบครัวถูกเนรเทศไปยูนนาน ประวัตินี้เข้ากับที่วิกิพีเดียบรรยายว่า แม้อึ้งเอี๊ยะซือจะดูหมิ่นจารีต แต่ก็นับถือ "ขุนนางผู้ภักดีและบุตรผู้กตัญญู" (忠臣孝子) ที่สุด และยอมออกมาช่วยรักษาเมืองเซียงหยางในภาค 2 วิกิพีเดียยังยกคำของกิมย้งที่ว่าอึ้งเอี๊ยะซือเป็นคน "正中帶有七分邪，邪中帶有三分正" คือในความดีมีความแปลกเจ็ดส่วน ในความแปลกมีความดีสามส่วน (ระดับหลักฐาน: ตามวิกิพีเดียภาษาจีน ซึ่งหน้าอึ้งเอี๊ยะซือติดป้ายขออ้างอิงเพิ่ม ควรตรวจกับตัวหนังสือแต่ละฉบับอีกครั้ง)

เกาะดอกท้อในโลกจริง: เกาะเถาฮัวในหมู่เกาะโจวซาน

เกาะดอกท้อ (桃花島 — จีนกลาง เถาฮัวเต่า) มีอยู่จริง เป็นเกาะในหมู่เกาะโจวซาน (舟山群島) นอกชายฝั่งมณฑลเจ้อเจียง ขึ้นกับตำบลเถาฮัว เขตผู่ถัว (普陀區) นครโจวซาน บทความของเว็บไซต์เจ้อเจียงออนไลน์ (浙江在線) ในคอลัมน์จดหมายเหตุท้องถิ่นเจ้อเจียง ระบุว่าเกาะมีพื้นที่ 43.1 ตารางกิโลเมตร ใหญ่เป็นอันดับเจ็ดของหมู่เกาะ อยู่ห่างท่าเรือประมงเสิ่นเจียเหมินไปทางใต้ราว 11.6 กิโลเมตร และมองเห็นเกาะผู่ถัวซาน (普陀山) ซึ่งเป็นแหล่งแสวงบุญพระกวนอิม

ที่มาของชื่อเป็นตำนานเต๋า บทความเดียวกันยกหนังสือจดหมายเหตุสมัยซ่ง《乾道四明圖經》ว่า ผู้เฒ่าเล่าสืบกันมาว่าอานชีเซิง (安期生) ฝึกวิชาเต๋าและปรุงยาอายุวัฒนะบนเกาะนี้ ครั้งหนึ่งเมาแล้วสะบัดหมึกใส่ก้อนหิน จนเกิดลายเหมือนดอกท้อ ภูเขาจึงได้ชื่อว่าเขาดอกท้อ และตำบลได้ชื่อว่าอานชี (ระดับหลักฐาน: ตำนาน ที่บันทึกในจดหมายเหตุสมัยซ่ง)

เกาะในนิยายกลายเป็นเกาะท่องเที่ยว วิกิพีเดียภาษาจีนระบุว่าเพราะอึ้งเอี๊ยะซือกับอึ้งย้งอาศัยอยู่บนเกาะดอกท้อในมังกรหยก ชื่อเกาะจริงจึงผูกกับนิยายของกิมย้งไปด้วย บทความเจ้อเจียงออนไลน์เล่าลำดับการพัฒนาไว้ว่า

• ปี 1993 รัฐบาลมณฑลประกาศให้เกาะเป็นแหล่งทัศนียภาพระดับมณฑล
• ปี 1996 มีการสร้างฉากกำแพงเมืองติ้งไห่สำหรับถ่ายภาพยนตร์《鴉片戰爭》
• เดือนกรกฎาคม 2001 มีการลงทุน 20 ล้านหยวน สร้างเมืองถ่ายทำภาพยนตร์บนเกาะแห่งแรกของจีนไว้ใต้ผาต้าฝอเหยียน (大佛岩) เพื่อถ่ายละครโทรทัศน์《射鵰英雄傳》ของสถานีโทรทัศน์กลางจีน (CCTV)
• ปี 2002 ละคร《天龍八部》มาถ่ายทำต่อ ตามด้วย《神鵰俠侶》《鹿鼎記》และ《倚天屠龍記》 ทางเกาะจึงวางภาพลักษณ์ว่าเป็น "เกาะดอกท้อในปลายปากกาของกิมย้ง" โดยอาศัยการบรรยาย การมาเยือน และลายมือที่กิมย้งเขียนให้ บทความระบุว่ากิมย้งเคยเขียนคู่กลอน「桃花影落飛神劍，碧海潮生按玉簫」ให้เกาะด้วย
• ปี 2004, 2006 และ 2008 เกาะจัดเทศกาลวัฒนธรรมจอมยุทธ์ของกิมย้งสามครั้ง

ไม่ใช่ทุกโครงการที่กิมย้งเห็นด้วย วิกิพีเดียภาษาจีนเล่าว่าเมื่อทางท้องถิ่นกับผู้สร้างละครจาง จี้จง (張紀中) เสนอให้สร้างรูปปั้นกิมย้งบนเกาะ มีเสียงวิจารณ์ว่าสิ้นเปลืองงบประมาณ และกิมย้งประกาศต่อสาธารณะว่า "恕難同意" คือขออภัยที่เห็นด้วยไม่ได้ แต่สุดท้ายรูปปั้นก็ยังตั้งอยู่ในสวนวัฒนธรรมกิมย้งบนเกาะ เกาะนี้ยังมีประวัติจริงอีกเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับนิยาย คือในเดือนพฤศจิกายน 1752 เรือสินค้าญี่ปุ่นชื่อคาสุงะมารุ (春日丸) จากเมืองเคเซนนุมะ ลอยเคว้งในทะเลสี่เดือนจนมาถึงนอกเกาะ ชาวบ้านช่วยลูกเรือ 13 คนไว้ ภายหลังเรื่องนี้นำไปสู่การเป็นเมืองพี่เมืองน้องระหว่างโจวซานกับเคเซนนุมะ (ระดับหลักฐาน: ยืนยันด้วยเอกสารท้องถิ่นและวิกิพีเดีย)

ชื่อ "อึ้งเอี๊ยะซือ" มาจากไหน: ฉบับแปลมังกรหยกในไทย

ชื่อ "อึ้งเอี๊ยะซือ" และ "อึ้งย้ง" เป็นชื่อในฉบับแปลภาษาไทย ไม่ใช่การถอดเสียงแต้จิ๋วสำเนียงเท่งไฮ้คำต่อคำ รายงานค้นคว้าของเว็บที่ตรวจกับพจนานุกรม Mogher สำเนียงเท่งไฮ้พบว่า 黃藥師 ออกเสียง ng5 iêh8 sai1 คือคำสุดท้าย 師 ในแต้จิ๋วเท่งไฮ้ใกล้กับ "ไซ" ส่วน "ซือ" ในชื่อฉบับแปลตรงกับเสียงฮกเกี้ยน ขณะที่ 黃蓉 (ng5 iong5) ตรงกับ "อึ้งย้ง" พอดี ชื่อในฉบับแปลจึงผสมเสียงจีนถิ่นใต้หลายถิ่นตามที่ผู้แปลรุ่นแรกคุ้นเคย (ระดับหลักฐาน: คำอ่านยืนยันด้วยพจนานุกรม ส่วนสาเหตุที่ผู้แปลเลือกเสียงนี้ยังไม่ยืนยัน)

วิกิพีเดียภาษาไทยเล่าประวัติการแปลไว้ดังนี้

ช่วงเวลา	ผู้แปลหรือสำนักพิมพ์	ชื่อเรื่องในภาษาไทย
ก่อนฉบับลิขสิทธิ์	ลงหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นจังหวัดพิษณุโลก ผู้แปลใช้นามปากกา "ปากกาผุ"	วีรบุรุษมือธนู
พ.ศ. 2500	จำลอง พิศนาคะ ผู้แปลฉบับถูกลิขสิทธิ์คนแรก	วิกิพีเดียไม่ได้ระบุชื่อเล่มของฉบับนี้
ไม่ระบุปี	น. นพรัตน์ ฉบับสำนักพิมพ์สยามอินเตอร์บุ๊คส์ 4 เล่มจบ	ก๊วยเจ๋งยอดวีรบุรุษ
พ.ศ. 2535–2538	สร้างสรรค์บุ๊คส์ (สำนวนจำลอง พิศนาคะ มีกล่อง)	ไม่ระบุ
พ.ศ. 2535–2538	สยามสปอร์ต (สำนวน น. นพรัตน์ 3 ภาค)	ก๋วยเจ๋งยอดวีรบุรุษ, เอี้ยก้วยเจ้าอินทรี, ดาบมังกรหยก
พ.ศ. 2535–2538	ดอกหญ้า (สำนวน ว. ณ เมืองลุง 2 ภาค มีกล่อง)	มังกรเจ้ายุทธจักร, อินทรีเจ้ายุทธจักร

วิกิพีเดียภาษาไทยยังบันทึกว่าฉายาของอึ้งเอี๊ยะซือในฉบับไทยมีทั้ง "มารบูรพา" "ตังเซี้ย" และบางฉบับใช้ "ภูตบูรพา" ส่วนชื่อเรื่อง "มังกรหยก" ซึ่งไม่ตรงกับชื่อจีน 射鵰英雄傳 (ยอดวีรบุรุษยิงอินทรี) วิกิพีเดียภาษาไทยเล่าว่าผู้แปลรุ่นแรกนำคำว่า "มังกร" มาจากวิชาฝ่ามือพิชิตมังกร และคำว่า "หยก" มาจากไม้เท้าตีสุนัขที่ทำจากหยกเขียวของพรรคกระยาจก (ระดับหลักฐาน: ตามวิกิพีเดียภาษาไทย ซึ่งอ้างรายการโทรทัศน์แฟนพันธุ์แท้ 2002 สำหรับปีของจำลอง พิศนาคะ ส่วนเรื่องที่มาของชื่อ "มังกรหยก" ไม่มีอ้างอิง จึงยังไม่ยืนยัน)

ตัวละครแซ่อึ้งคนอื่นในนิยายกิมย้ง

อึ้งเอี๊ยะซือไม่ใช่ตัวละครแซ่อึ้งคนเดียวในโลกของกิมย้ง ตารางนี้รวบรวมจากรายชื่อตัวละครในวิกิพีเดียภาษาจีน ชื่อไทยใส่เฉพาะที่ตรวจกับฉบับแปลแล้ว ภาพรวมตัวละครแซ่อึ้งจากนิยาย สามก๊ก และงิ้วทั้งหมดอยู่ในบทความแซ่อึ้ง หัวข้อตัวละคร

ตัวละคร	นิยาย	บทบาท	หมายเหตุ
黃蓉 อึ้งย้ง	มังกรหยก ภาค 1–2	ลูกสาวคนเดียวของอึ้งเอี๊ยะซือ ภรรยาก๊วยเจ๋ง ภายหลังเป็นประมุขพรรคกระยาจก	ฉบับไทยเรียกฉายาว่า "ขงเบ้งหญิง"
黃裳 หวงฉาง	มังกรหยก (กล่าวถึง)	ผู้แต่งคัมภีร์เก้าอิม	บุคคลจริง ค.ศ. 1044–1130 ดูหัวข้อข้างบน
黃眉僧	แปดเทพอสูรมังกรฟ้า (天龍八部)	พระแห่งวัดเนียนฮัว (拈花寺) ในต้าหลี่ ใช้วิชานิ้วเพชร (金剛指)	รายชื่อในวิกิพีเดียจีนระบุว่าสืบวิชาจากสำนักย่อยตั๊กม้อที่ผูเถียน ฝูเจี้ยน ยังไม่ได้ตรวจชื่อในฉบับแปลไทย
黃鍾公	กระบี่เย้ยยุทธจักร (笑傲江湖)	พี่ใหญ่ของ "สี่สหายแห่งกังหนำ" (江南四友) ที่คฤหาสน์เหมยจวงในหางโจว รักพิณ เคยประลองกับเหล็งฮู้ชงเพื่อแลกโน้ตเพลง《廣陵散》 ภายหลังจบชีวิตตัวเอง	ยังไม่ได้ตรวจชื่อในฉบับแปลไทย
黃真	碧血劍 (จีนกลาง ปี้เซฺวี่ยเจี้ยน)	ฉายา "พู่กันทองแดงลูกคิดเหล็ก" (銅筆鐵算盤) ศิษย์ใหญ่ของมู่เหรินชิง เจ้าสำนักหัวซาน ภายหลังเป็นเจ้าสำนักเอง	ยังไม่ได้ตรวจชื่อในฉบับแปลไทย
黃衫女子 หญิงชุดเหลือง	ดาบมังกรหยก (倚天屠龍記)	ยอดฝีมือลึกลับที่ใช้วิชาจากคัมภีร์เก้าอิมช่วยเตียบ่อกี้	ไม่ใช่แซ่อึ้ง วิกิพีเดียจีนจัดเธอเป็น "楊氏女" ลูกหลานของเอี้ยก้วยกับเซียวเหล่งนึ่ง คำว่า 黃 ในที่นี้แปลว่าสีเหลืองเท่านั้น

(ระดับหลักฐาน: บทบาทตัวละครตามรายชื่อตัวละครในวิกิพีเดียภาษาจีน บางหน้าติดป้ายขออ้างอิงเพิ่ม ชื่อไทยของ 黃眉僧 黃鍾公 และ 黃真 ยังไม่ได้ตรวจกับหนังสือ)

คำถามที่พบบ่อย

อึ้งเอี๊ยะซือคือใคร

อึ้งเอี๊ยะซือ หรือ 黃藥師 (หวงเย่าซือ) คือหนึ่งในห้ายอดฝีมือแห่งยุคในนิยายมังกรหยกของกิมย้ง เจ้าของฉายามารบูรพา เป็นเจ้าเกาะดอกท้อ ผู้เชี่ยวชาญทั้งแพทย์ ดนตรี ค่ายกล และวิชาฝีมือที่คิดค้นขึ้นเอง

ห้ายอดฝีมือแห่งยุคในมังกรหยกมีใครบ้าง

ห้ายอดฝีมือแห่งยุค (五絕) ตามชื่อในมังกรหยกฉบับแปลไทย ได้แก่ มารบูรพา อึ้งเอี๊ยะซือ (東邪 黃藥師 หวงเย่าซือ) พิษประจิม อาวเอี๊ยงฮง (西毒 歐陽鋒 โอวหยางเฟิง) ราชันย์ทักษิณ ต้วนตี่เฮง (南帝 段智興 ต้วนจื้อซิง) ยาจกอุดร อั้งฉิกกง (北丐 洪七公 หงชีกง) และเทพมัชฌิม เฮ้งเตงเอี้ยง (中神通 王重陽 หวังฉงหยาง) ฉายาของทั้งห้าผูกกับทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ และศูนย์กลางตามลำดับ โดยเฮ้งเตงเอี้ยงได้รับการยอมรับว่ามีฝีมือสูงที่สุดในห้าคน

ทำไมอึ้งเอี๊ยะซือถึงถูกเรียกว่ามาร

เพราะเขาดูหมิ่นจารีตและกฎเกณฑ์ของสังคมจอมยุทธ์ กล้าพูดกล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้า คำว่า "เสีย" หรือ "มาร" ในที่นี้ไม่ได้แปลว่าชั่วร้าย แต่หมายถึงความแตกต่างจากบรรทัดฐานสังคม

ใครสำคัญที่สุดในชีวิตอึ้งเอี๊ยะซือ

ภรรยาผู้ล่วงลับ เฝิงเหิง และลูกสาว อึ้งย้ง ความรักของสามีที่มีต่อภรรยา และความรักของพ่อที่มีต่อลูกสาว คือแกนของตัวละครทั้งหมด แม้ภายนอกจะดูเย็นชา แต่เขาห่วงใยครอบครัวอยู่เสมอ

อึ้งเอี๊ยะซือเก่งวิชาอะไรบ้าง

วิชาเด่นของเขาคือ 落英神劍掌 (ลั่วอิงเสินเจี้ยนจ่าง), 彈指神通 (ถานจื่อเสินทง) และ 玉簫劍法 (อวี้เซียวเจี้ยนฝ่า) นอกจากนี้ยังเชี่ยวชาญแพทย์ ดนตรี คณิตศาสตร์ สถาปัตยกรรม และ 奇門遁甲 (ฉีเหมินตุ้นเจี่ย)

อึ้งเอี๊ยะซือมีศิษย์กี่คน

ก่อนเรื่องในมังกรหยกภาคแรกจะเริ่ม อึ้งเอี๊ยะซือมีศิษย์หกคน สองในนั้นคือเฉินเสวียนเฟิง (陳玄風) กับเหมยเชาเฟิง (梅超風) ที่ขโมยคัมภีร์เก้าอิมหนีไป ส่วนอีกสี่คนถูกเขาลงโทษตัดเอ็นขาและขับออกจากสำนักทั้งที่ไม่เกี่ยวข้อง ต่อมาในมังกรหยก ภาค 2 เขายังรับเฉิงอิง (程英) เป็นศิษย์คนสุดท้าย

ชื่อ "เอี๊ยะซือ" มาจากไหน

กิมย้งไม่เคยระบุที่มาของชื่อนี้ในต้นฉบับ นักอ่านมีสองทฤษฎี ทฤษฎีแรกมองว่า 藥師 เป็นคำเดียวกับพระนามพระไภษัชคุรุพุทธเจ้า (เอี๊ยะซือฮุด) อีกทฤษฎีมองว่ามาจากแม่ทัพหลี่จิ้งแห่งราชวงศ์ถัง ซึ่งมีนามเดิมว่า 藥師 ทั้งสองจึงเป็นการตีความ ไม่ใช่ข้อสรุปที่ยืนยันได้

บทสรุป

สำหรับผมแล้ว อึ้งเอี๊ยะซือไม่ใช่แค่ตัวละครในนิยายกำลังภายในที่อ่านสนุกเฉย ๆ แต่เป็นภาพแทนของคนที่กล้าใช้ชีวิตตามหัวใจตัวเองอย่างแท้จริง เขาไม่สมบูรณ์แบบ มีจุดอ่อน มีความโกรธที่เกินเหตุ มีความเงียบเฉยในบางเรื่องที่ควรเข้าไปช่วย แต่ก็มีความรักที่ลึกซึ้งต่อครอบครัว มีสติปัญญาที่หาตัวจับยาก และมีความกล้าที่จะยืนอยู่นอกกรอบสังคมโดยไม่ต้องขอโทษใคร ในฐานะคนตระกูลอึ้งที่มาสะดุดกับตัวละครนี้ตั้งแต่เด็ก ผมยังคงมองว่าอึ้งเอี๊ยะซือคือหนึ่งในจอมยุทธ์ในอุดมคติที่กิมย้งสร้างขึ้นมาได้อย่างลึกซึ้งที่สุด ไม่ใช่เพราะเขาเก่งที่สุดในยุทธจักร แต่เพราะเขาซื่อสัตย์กับตัวเองที่สุด และนั่นคือสิ่งที่หายากยิ่งกว่าวิชาฝีมือใด ๆ ในโลกกำลังภายในทั้งหมด

แหล่งข้อมูลและอ่านเพิ่มเติม

• รายชื่อตัวละครในมังกรหยก (Wikipedia ภาษาอังกฤษ)
• คัมภีร์จิ่วอินเจินจิง (Wikipedia ภาษาจีน)
• รายชื่อตัวละครในมังกรหยก (Wikipedia ภาษาจีน)
• วิกิพีเดียภาษาจีน: 黃藥師 เรื่องภรรยา คัมภีร์เก้าอิม และคู่กลอนเกาะดอกท้อ
• วิกิพีเดียภาษาไทย: มังกรหยก ชื่อตัวละครและฉายาห้ายอดฝีมือตามฉบับแปลไทย
• วิกิซอร์ซ: 《舊唐書》 เล่ม 67 ชีวประวัติหลี่จิ้ง นามเดิม 藥師
• วิกิพีเดียภาษาจีน: หวงฉาง (黃裳) ค.ศ. 1044–1130 จอหงวนปี 1082 ผู้ดูแลการพิมพ์คัมภีร์เต๋าสมัยเจิ้งเหอ
• วิกิพีเดียภาษาจีน: คัมภีร์เต๋า (道藏) จำนวน 5,481 เล่มของ《政和萬壽道藏》
• วิกิซอร์ซ:《山谷集》ของหวงถิงเจียน เล่ม 4 กลอนที่เขียนถึงหวงฉาง (冕仲)
• วิกิซอร์ซ:《後漢書》เล่ม 80 ตอนต้น ชีวประวัติหวงเซียง "天下無雙江夏黃童"
• วิกิมีเดียคอมมอนส์: จารึกชื่อหวงฉางและคณะ ปีเจิ้งเหอเจี่ยอู่ (1114) ที่ถ้ำหลิงหยวน เขากู่ซาน ฝูโจว
• วิกิพีเดียภาษาจีน: มังกรหยก (射鵰英雄傳) สามฉบับ และสิ่งที่กิมย้งแก้ในแต่ละฉบับ
• หนังสือพิมพ์《廣西政協報》(2022): บทความ "身边的黄药师" ว่าด้วยต้นแบบที่มีผู้เสนอ
• วิกิพีเดียภาษาจีน: เกาะเถาฮัว (桃花島) หมู่เกาะโจวซาน และเรื่องรูปปั้นกิมย้ง
• เจ้อเจียงออนไลน์ (2024): เกาะดอกท้อ ฐานถ่ายทำละครกิมย้ง และตำนานอานชีเซิงใน《乾道四明圖經》
• วิกิพีเดียภาษาจีน: สี่สหายแห่งกังหนำ (江南四友) และ 黃鍾公
• วิกิพีเดียภาษาจีน: รายชื่อตัวละครแปดเทพอสูรมังกรฟ้า (黃眉僧)
• วิกิพีเดียภาษาจีน: นิยาย《碧血劍》และตัวละคร 黃真
• วิกิพีเดียภาษาจีน: รายชื่อตัวละครดาบมังกรหยก หญิงชุดเหลืองแซ่เอี้ย