↑
HOME ครอบครัว ธุรกิจ แถวนี้ 101
สมุดร้านลงร้านฟรี
แซ่อึ้ง บทความ ติดต่อครอบครัว
ถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง) · เรื่องที่ 57

อุยกายถูกจิวยี่เฆี่ยนจริงไหม? กลยอมเจ็บตัวในศึกเซ็กเพ็กที่จริงเพียงครึ่งเดียว

จดหมายยอมแพ้มีจริง รอยเฆี่ยนไม่มี เทียบฉากอุยกายรับโทษในนิยายกับ《三国志》《江表传》และหนังสือผิงฮว่าสมัยหยวน

โดย · · อ่าน ~10 นาที
ภาพปกสามก๊ก ขุนพลชราผมขาวสวมเกราะถือซองจดหมายผนึกครั่ง ข้างขุนพลหนุ่มชุดแดง ฉากหลังเป็นกองเรือรบที่ไฟลุกไหม้ พร้อมอักษร 苦肉计 และข้อความ สามก๊ก กลยอมเจ็บตัวของอุยกาย จดหมายยอมแพ้มีจริง รอยเฆี่ยนไม่มี
ภาพปกชุดถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง) ภาพวาดตามจินตนาการ ไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริง
คำตอบสั้น ๆ

ในนิยาย: อุยกาย (黄盖 หวงก้าย) ตกลงลับ ๆ กับจิวยี่ (周瑜 โจวอวี๋) แล้วแกล้งเถียงกลางที่ประชุม จิวยี่สั่งตีห้าสิบทีจนสลบ เพื่อให้สายลับของโจโฉเห็นว่าแค้นจริง จากนั้นงำเต๊ก (阚泽 ขั้นเจ๋อ) จึงถือหนังสือยอมแพ้ไปให้โจโฉ

ในพงศาวดาร: ครึ่งแรกจริง《三国志》บันทึกว่าอุยกายเสนอแผนไฟ และส่งหนังสือไปหลอกโจโฉว่าจะยอมแพ้ ข้อความในหนังสือยังเหลืออยู่ใน《江表传》 แต่ไม่มีบันทึกว่าอุยกายถูกตี ทั้งในชีวประวัติจิวยี่ ชีวประวัติอุยกาย และในหนังสือยอมแพ้ฉบับนั้นเอง

ถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง): ผมกับสามก๊ก

ผม MingPaPa ชื่อจีน หวงปิ่งหมิง - 黄柄明 ชื่อไทย ธนินพงษ์ ศุภพิทักษ์พงษ์ คนไทยเชื้อสายจีนที่รักและผูกพันกับเรื่องราวของจีนมาตั้งแต่เด็กครับ

ตอนเล็ก ๆ ผมได้ยินพ่อกับผู้ใหญ่ในบ้านคุยกันว่า "ใครอ่านสามก๊กครบสามจบ คบไม่ได้" ทั้งที่พ่อผมเองก็อ่านมาหลายจบ พี่ชายผมก็อ่านหลายจบ ส่วนผม ก่อนอายุ 18 ปี อ่านเฉพาะสองฉบับ คือสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) กับสามก๊กฉบับวณิพกของยาขอบ รวมกันไปแล้ว 10 รอบ ยังไม่นับหนังสือวิเคราะห์กลยุทธ์และหนังสืออรรถาธิบายสามก๊กอีกหลายสิบเล่ม ยิ่งอ่านก็ยิ่งรัก และยิ่งเข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่ถึงพูดอย่างนั้น

อ่านสามก๊กครบสามจบ คบไม่ได้ เพราะอะไร

ถ้ามองให้ลึก คำนี้ไม่ได้อยู่ที่จำนวนรอบที่อ่าน แต่อยู่ที่ "สันดานเดิมของคนอ่าน" ซึ่งเป็นตัวตั้งต้นครับ สามก๊กคือภาพสะท้อนมนุษย์จริง ๆ ไม่มีใครขาวสะอาดหรือสมบูรณ์แบบ มีทั้งคนดีแต่ซื่อจนโง่ คนเจ้าเล่ห์ที่เลวแต่รวย และคนเก่งที่หยิ่งยโส ในโลกความจริงคนเห็นแก่ตัวก็มีมากกว่าคนดีอยู่แล้ว คนอ่านมีจริตแบบไหน ลึก ๆ ชอบตัวละครแบบใด ก็จะหยิบแง่มุมนั้นมาใช้กับตัวเอง คำว่า "คบไม่ได้" จึงแยกได้เป็นสองมุม

  • คบไม่ได้เพราะเลียนแบบความร้าย คนที่มีเชื้อความเห็นแก่ตัวหรือชอบเอาเปรียบคนอยู่แล้ว พออ่านจนเจนจัด ก็ซึมซับความปลิ้นปล้อน กลอุบายสกปรก และการมองคนอื่นเป็นเบี้ยมาใช้ในชีวิตจริง คนกลุ่มนี้ "คบไม่ได้" ในความหมายตรงตัว เพราะพร้อมหักหลังและทำลายมิตรภาพเพื่อประโยชน์ของตัวเอง
  • คบไม่ได้เพราะ "คบยาก" เกินไป คนกลุ่มนี้อ่านเพื่อเข้าใจจิตวิทยามนุษย์ วิธีเอาตัวรอด และเกมอำนาจที่ซ่อนอยู่ จนกลายเป็นคนคมกริบที่รู้เท่าทันคนจนไม่มีใครตบตาได้ คนทั่วไปจึงเข้าไม่ถึงหรือระแวงว่าจะถูกเอาเปรียบ ส่วนคนเก่งด้วยกันก็อยู่ด้วยลำบาก เพราะต่างฝ่ายต่างรู้ทันกัน ต้องตั้งการ์ดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

ถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง) คือการอ่านสามก๊กอีกรอบด้วยสายตาของคนที่โตมากับนิยาย ผมหยิบฉากที่คนไทยจำได้ขึ้นใจมาวางเทียบกับพงศาวดาร《三国志》 (ซานกั๋วจื้อ — จดหมายเหตุสามก๊ก) ทีละประโยค ว่าตรงไหนเป็นประวัติศาสตร์ ตรงไหนเป็นฝีมือนักเล่านิทานและนักประพันธ์รุ่นหลัง ทุกบทยกต้นฉบับภาษาจีนพร้อมคำแปล และบอกว่าข้อความนั้นอยู่ในบทไหน ผู้อ่านจะได้ตรวจเองได้ครับ

ชื่อบุคคลและสถานที่ในบทความนี้

ชื่อในสามก๊กฉบับไทยตามฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) อ่านตามสำเนียงฮกเกี้ยน ซึ่งต่างจากชื่อที่ใช้กันในระดับสากล บทความนี้จึงกำกับชื่อเฉพาะด้วยอักษรจีนตัวย่อและคำอ่านแบบจีนกลางเมื่อปรากฏครั้งแรก เช่น อุยกาย (黄盖 หวงก้าย) ส่วนเลข "ตอนที่" ของนิยายในบทความนี้เป็นเลขตอน (回) ของนิยายฉบับภาษาจีน ซึ่งฉบับเจ้าพระยาพระคลังแบ่งตอนไม่ตรงกัน ฉากในบทความนี้อยู่ในตอนที่ ๔๑ ของฉบับไทย

อักษรจีน (ตัวย่อ) พินอิน อ่านแบบจีนกลาง ชื่อในสามก๊กฉบับไทย / หมายเหตุ
黄盖 Huáng Gài หวงก้าย อุยกาย (ชื่อรอง 公覆 กงฟู่)
周瑜 Zhōu Yú โจวอวี๋ จิวยี่
曹操 Cáo Cāo เฉาเชา โจโฉ
阚泽 Kàn Zé ขั้นเจ๋อ งำเต๊ก
鲁肃 Lǔ Sù หลู่ซู่ โลซก
诸葛亮 Zhūgě Liàng จูเก่อเลี่ยง ขงเบ้ง
甘宁 Gān Níng กานหนิง กำเหลง
蔡中 / 蔡和 Cài Zhōng / Cài Hé ไช่จง / ไช่เหอ ชัวต๋ง / ชัวโฮ (ตัวละครในนิยาย)
韩当 Hán Dāng หานตาง ฮันต๋ง
蒯越 / 蔡瑁 Kuǎi Yuè / Cài Mào ไขว่เยว่ / ไช่เม่า เกงอวด / ชัวมอ
孙坚 Sūn Jiān ซุนเจียน ซุนเกี๋ยน
孙策 Sūn Cè ซุนเช่อ ซุนเซ็ก
孙权 Sūn Quán ซุนเฉวียน ซุนกวน
张昭 Zhāng Zhāo จางเจา เตียวเจียว
赤壁 Chìbì ชื่อปี้ เซ็กเพ็ก
零陵 Línglíng หลิงหลิง เลงเหลง
苦肉计 kǔròu jì ขู่โร่วจี้ กลยอมเจ็บตัว

1. ห้าสิบไม้ที่คนไทยจำได้

ตอนที่ 46 (第四十六回) ของนิยายฉบับจีน ชื่อตอนว่า 「用奇谋孔明借箭 献密计黄盖受刑」 คือ "ขงเบ้งใช้กลยืมเกาทัณฑ์ อุยกายถวายแผนลับแล้วรับโทษ" ก่อนหน้านั้นโจโฉ (曹操 เฉาเชา) ส่งชัวต๋งกับชัวโฮ (蔡中 蔡和) มาแกล้งสวามิภักดิ์เป็นสายลับ จิวยี่ (周瑜 โจวอวี๋) รู้ทันแต่เก็บไว้ใช้ส่งข่าวลวงกลับไป สิ่งที่ขาดคือคนที่จะไปแกล้งยอมแพ้ให้โจโฉเชื่อ

คืนหนึ่งอุยกาย (黄盖 หวงก้าย) เข้ามาเสนอให้ใช้ไฟ และรับอาสาเป็นคนไปแกล้งยอมแพ้เอง จิวยี่ถามว่า 「不受些苦,彼如何肯信?」 "ถ้าไม่ยอมเจ็บตัวบ้าง เขาจะเชื่อได้อย่างไร" อุยกายตอบว่ารับบุญคุณตระกูลซุนมา 「虽肝脑涂地,亦无怨悔」 "ถึงตับสมองจะเรี่ยราดบนดินก็ไม่เสียใจ"

เช้าวันรุ่งขึ้น จิวยี่สั่งให้นายทัพรับเสบียงสามเดือน อุยกายลุกขึ้นค้านกลางที่ประชุม

「莫说三个月;便支三十个月粮草,也不济事!若是这个月破的便破;若是这个月破不的,只可依张子布之言,弃甲倒戈,北面而降之耳!」

"อย่าว่าแต่สามเดือนเลย ต่อให้จ่ายเสบียงสามสิบเดือนก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าเดือนนี้ตีแตกก็แตก ถ้าเดือนนี้ตีไม่แตก ก็ทำตามที่เตียวเจียวว่า ทิ้งเกราะคว่ำทวน หันหน้าไปยอมแพ้เสียเถิด"

จิวยี่สั่งตัดหัว กำเหลง (甘宁 กานหนิง) ขอชีวิตก็ถูกตีไล่ออกไป นายทัพทั้งหลายคุกเข่าขอ จิวยี่จึงลดโทษเป็น 「打一百脊杖」 "ตีหลังร้อยไม้" ตีไปได้ห้าสิบ ทุกคนขอซ้ำ จิวยี่จึงชี้หน้าว่า 「且记下五十棍」 "ห้าสิบไม้ที่เหลือจดไว้ก่อน" อุยกาย 「打得皮开肉绽,鲜血迸流」 "ถูกตีจนหนังแตกเนื้อปริ เลือดสาดกระเซ็น" สลบไปหลายครั้ง

ฉบับไทยของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ในตอนที่ ๔๑ เล่าตรงกัน จิวยี่ "สั่งทหารให้เอาตัวอุยกายไปตีร้อยหนึ่ง คนใช้จึงเอาตัวอุยกายลงมาตีได้ประมาณห้าสิบที" แล้วด่าว่า

"ครั้งนี้กูให้ตีมึงแต่ห้าสิบที สืบไปภายหน้ามิได้หลาบจำบังอาจขัดขวางอีก กูจะให้ตัดสีสะเสียบประจานไว้"

ฉบับไทยยังเล่าว่า "แผลซึ่งต้องตีนั้นก็แตกช้ำโลหิตไหล อุยกายสลบไปถึงสองครั้งสามครั้ง" ส่วนขงเบ้ง (诸葛亮 จูเก่อเลี่ยง) นิ่งเฉย เพราะรู้ว่าเป็นกลอุบาย นิยายให้ขงเบ้งเป็นคนเอ่ยชื่อกลนี้กับโลซก (鲁肃 หลู่ซู่) ว่า 「不用苦肉计,何能瞒过曹操?」 "ไม่ใช้กลยอมเจ็บตัว จะลวงโจโฉได้อย่างไร"

ภาพพิมพ์แกะไม้ขาวดำสองหน้าคู่ หน้าขวาเป็นชายถูกจับกดลงกับพื้นต่อหน้าแม่ทัพและทหารถือไม้ หน้าซ้ายเป็นขุนนางหลายคนยืนอยู่ใต้กระโจม ขอบภาพมีกลอนจีนตัวใหญ่ที่มีคำว่า 苦肉
ภาพพิมพ์แกะไม้ฉากอุยกายรับโทษตามนิยาย จากนิยายสามก๊กฉบับพิมพ์ของโจวเย่ว์เจี้ยว (周曰校) สมัยราชวงศ์หมิง ค.ศ. 1591 เป็นภาพประกอบนิยาย ไม่ใช่เหตุการณ์ที่พงศาวดารบันทึก · ภาพ: 周曰校 / Wikimedia Commons (สาธารณสมบัติ)

2. ครึ่งที่จริง: แผนไฟและหนังสือยอมแพ้

ชีวประวัติจิวยี่ใน《三国志·吴书·周瑜传》ยืนยันว่าอุยกายเป็นคนคิดแผนจริง หลังปะทะครั้งแรกแล้วทัพโจโฉถอยไปตั้งฝั่งเหนือ อุยกายบอกจิวยี่ว่าข้าศึกมาก ฝ่ายเราน้อย ยันกันนานไม่ได้ และเรือของโจโฉจอดหัวจรดท้ายกันอยู่ เผาได้ (รายละเอียดเรื่องเรืออยู่ในบทความเรื่องกลห่วงโซ่ของบังทอง) จากนั้นจึงเตรียมเรือไฟหลายสิบลำ แล้ว

「先书报曹公,欺以欲降。」

"ส่งหนังสือไปบอกท่านโจโฉก่อน หลอกว่าจะยอมแพ้"

《资治通鉴》ของซือหม่ากวง (司马光) เล่าตรงกันว่า 「先以书遗操,诈云欲降」 "ส่งหนังสือไปให้โจโฉก่อน แกล้งบอกว่าจะยอมแพ้" และเมื่อเรือไฟแล่นเข้าไป ทหารโจโฉก็ออกมายืนดู 「指言盖降」 "ชี้กันว่าอุยกายมายอมแพ้" แสดงว่าหนังสือฉบับนั้นได้ผลจริง ทั้งค่ายรู้ว่าวันนั้นอุยกายจะมาสวามิภักดิ์

ครึ่งนี้ของเรื่องจึงเป็นความจริงที่หนักแน่น แผนไฟเป็นของอุยกาย การแกล้งยอมแพ้ก็เป็นของอุยกาย นิยายไม่ได้แต่งขึ้นเอง

3. หนังสือยอมแพ้ฉบับจริงไม่พูดถึงรอยเฆี่ยน

สิ่งที่หาได้ยากในพงศาวดารคือตัวหนังสือฉบับจริง แต่อรรถาธิบายของเผยซงจือ (裴松之) ใต้ชีวประวัติจิวยี่อ้าง《江表传》ไว้ทั้งฉบับ

「盖受孙氏厚恩,常为将帅,见遇不薄。然顾天下事有大势,用江东六郡山越之人,以当中国百万之众,众寡不敌,海内所共见也。东方将吏,无有愚智,皆知其不可,惟周瑜、鲁肃偏怀浅戆,意未解耳。今日归命,是其实计。」

"ข้าพเจ้าอุยกายรับบุญคุณตระกูลซุนมาก ได้เป็นแม่ทัพนายกอง ได้รับการเลี้ยงดูไม่น้อย แต่มองดูกระแสใหญ่ของแผ่นดินแล้ว เอาคนหกเมืองกังตั๋งกับชาวเขาซานเยว่มาต้านทัพจงหยวนร้อยหมื่น มากน้อยต่างกันเกินสู้ ใครในแผ่นดินก็เห็น ขุนนางนายทัพฝ่ายตะวันออกไม่ว่าฉลาดหรือโง่ก็รู้ว่าสู้ไม่ได้ มีแต่จิวยี่กับโลซกที่ดื้อดึงมองไม่ออก การมาสวามิภักดิ์วันนี้คือความคิดจริงของข้าพเจ้า"

หนังสือยังบอกว่าวันรบ อุยกายจะเป็นทัพหน้าแล้วหันกลับมาช่วยโจโฉ ส่วนโจโฉ 「特见行人,密问之」 "เรียกคนถือหนังสือมาพบเป็นพิเศษ ไต่ถามลับ ๆ" แล้วสั่งด้วยวาจาว่า 「但恐汝诈耳」 "เกรงแต่ว่าเจ้าจะหลอก" ถ้าจริงจะให้ยศและรางวัลสูงกว่าใครที่เคยมา

อ่านให้ดีจะเห็นว่าเหตุผลของการยอมแพ้ในหนังสือฉบับนี้คือ "สู้ไม่ได้" ล้วน ๆ ไม่มีคำบ่นว่าถูกจิวยี่ลงโทษ ไม่มีความแค้นส่วนตัว ถ้าอุยกายเพิ่งถูกตีห้าสิบไม้ต่อหน้าทั้งกองทัพจริง นั่นคือข้ออ้างที่ดีที่สุดที่จะใส่ในหนังสือ แต่หนังสือจริงไม่มีเลย

ทีนี้ลองเทียบกับหนังสือฉบับที่นิยายตอนที่ 47 ให้งำเต๊ก (阚泽 ขั้นเจ๋อ) ถือไป หลัวก้วนจงเก็บประโยคเปิดเกือบทั้งหมดจาก《江表传》 แต่เติมท่อนนี้เข้าไป

「兼之擅作威福,无罪受刑,有功不赏。盖系旧臣,无端为所摧辱,心实恨之!」

"ยิ่งกว่านั้นยังใช้อำนาจตามใจ คนไม่ผิดก็ถูกลงโทษ คนมีความชอบก็ไม่ได้รางวัล ข้าพเจ้าเป็นขุนนางเก่า กลับถูกเหยียดหยามโดยไร้เหตุ ใจแค้นนัก"

ฉบับไทยแปลท่อนนี้ว่า "ข้าพเจ้ามิได้มีความผิดก็ให้ทำโทษประจานให้ได้ความเจ็บอาย" ประโยคที่นิยายเติมเข้าไปคือรอยต่อที่เผยให้เห็นว่าฉากตีอุยกายเป็นส่วนที่เพิ่มทีหลัง หนังสือจริงเหลือมาถึงเราครบ แต่ไม่มีรอยเฆี่ยนอยู่ในนั้น

4. ชีวประวัติอุยกายไม่มีรอยเฆี่ยน แต่มีแผลอีกแบบ

ชีวประวัติอุยกายใน《三国志·吴书·黄盖传》บันทึกว่าเขาเป็นชาวเลงเหลง (零陵 หลิงหลิง) ติดตามซุนเกี๋ยน (孙坚 ซุนเจียน) ตั้งแต่ยกทัพปราบตั๋งโต๊ะ แล้วรับใช้ซุนเซ็ก (孙策 ซุนเช่อ) กับซุนกวน (孙权 ซุนเฉวียน) ต่อมา คำที่นิยายให้อุยกายตะโกนว่า 「吾自随破虏将军,纵横东南,已历三世」 "ข้าตามท่านแม่ทัพพัวลู่ (ซุนเกี๋ยน) มา ผ่านมาสามรุ่นแล้ว" จึงตรงกับประวัติจริง ส่วนศึกเซ็กเพ็ก ชีวประวัติเขียนไว้สั้นที่สุด

「建安中,随周瑜拒曹公于赤壁,建策火攻,语在〈瑜传〉。」

"ในศักราชเจี้ยนอัน ติดตามจิวยี่ต้านโจโฉที่เซ็กเพ็ก เสนอแผนโจมตีด้วยไฟ เรื่องอยู่ในชีวประวัติจิวยี่"

ไม่มีคำว่าถูกตีหรือถูกลงโทษเลย ที่น่าสนใจคือชีวประวัติเดียวกันเล่าว่าตอนอุยกายเป็นนายอำเภอ เขาสัญญากับเจ้าหน้าที่สองคนว่า 「终不加以鞭杖」 "จะไม่ใช้แส้หรือไม้ลงโทษเลย" ภาพอุยกายตัวจริงคือคนที่ปกครองด้วยความเข้มงวด ไม่ใช่คนที่โดนไม้เสียเอง

แผลที่พงศาวดารบันทึกไว้จริงเกิดในวันรบ อรรถาธิบายที่อ้าง《吴书》เล่าว่า

「赤壁之役,盖为流矢所中,时寒堕水,为吴军人所得,不知其盖也,置厕床中。」

"ในศึกเซ็กเพ็ก อุยกายถูกเกาทัณฑ์หลง อากาศหนาวแล้วตกน้ำ ทหารง่อก๊กช่วยขึ้นมาได้แต่ไม่รู้ว่าเป็นอุยกาย จึงเอาไปวางไว้บนแคร่ในส้วม"

อุยกายพยายามส่งเสียงเรียกฮันต๋ง (韩当 หานตาง) ฮันต๋งได้ยินก็จำเสียงได้ ร้องไห้แล้วเปลี่ยนเสื้อให้ อุยกายจึงรอดมาได้ แผลจากเกาทัณฑ์และน้ำเย็นในคืนรบคือ "ความเจ็บตัว" ของอุยกายที่มีบันทึกจริง ไม่ใช่ไม้ของจิวยี่

ภาพพิมพ์สมัยราชวงศ์ชิง ขุนพลสวมเกราะ มีกลอนจีนประกอบภาพ
อุยกาย (黄盖) ในภาพพิมพ์สมัยราชวงศ์ชิงปี 1906 กลอนประกอบภาพขึ้นต้นด้วย "苦肉計誠高" ยกย่องกลยอมเจ็บตัว แสดงว่าในสายตาคนอ่านนิยาย อุยกายกับกลนี้แยกจากกันไม่ได้แล้ว · ภาพ: ไม่ปรากฏผู้วาด / Wikimedia Commons (สาธารณสมบัติ)

5. ใครถือหนังสือไปหาโจโฉ

ในนิยาย คนถือหนังสือคืองำเต๊ก ที่ปลอมเป็นชาวประมงข้ามไปค่ายโจโฉ ถูกโจโฉจับได้ว่าเป็นกลแล้วจะฆ่า แต่หัวเราะใส่จนโจโฉเปลี่ยนใจ ฉบับไทยเล่าว่างำเต๊ก "แต่งตัวปลอมเปนชาวประมง ลงเรือน้อยทอดแหไปใกล้หน้าค่ายกองทัพโจโฉ"

พงศาวดารบอกเพียงว่ามี 「行人」 "คนถือสาร" ไปพบโจโฉ ไม่บอกชื่อ ส่วนชีวประวัติงำเต๊กใน《三国志·吴书·阚泽传》เล่าว่าเขาเป็นลูกชาวนาที่รักการเรียน รับจ้างคัดหนังสือเพื่อหาเงินซื้อกระดาษ ต่อมาเป็นนักปราชญ์ที่สอนพระโอรสของซุนกวน ไม่มีคำว่าเซ็กเพ็กหรือการถือหนังสือยอมแพ้ไปหาโจโฉอยู่ในนั้น การให้งำเต๊กเป็นผู้ถือสารจึงเป็นการเลือกตัวละครของนิยาย ส่วนคนถือสารตัวจริงไม่มีใครรู้ชื่อ

ชัวต๋งกับชัวโฮที่นิยายใช้เป็นสายลับให้เห็นการเฆี่ยนก็ไม่ปรากฏในพงศาวดารที่บทความนี้ใช้ ทั้งสองทำหน้าที่ในนิยายเพื่อต่อจากฉากเจียวก้านขโมยจดหมายและการตายของชัวมอ

6. ไม้เฆี่ยนมาจากไหน

ฉากอุยกายถูกตีมีอยู่ก่อนนิยายของหลัวก้วนจง (罗贯中) ในหนังสือเล่านิทานสมัยราชวงศ์หยวน《全相平话三国志》 แต่เล่าต่างกันมาก ในผิงฮว่า อุยกายเสนอแผนตัดเสบียงโจโฉ จิวยี่โกรธว่าแผนใช้ไม่ได้และจะประหาร

「黄盖谗言,即合处斩!」众官皆劝免死,打六十大棒。

"อุยกายพูดจาเหลวไหล ต้องตัดหัวทันที" ขุนนางทั้งปวงช่วยขอชีวิต จึงตีหกสิบไม้ใหญ่

หลังถูกตี อุยกายในผิงฮว่าไปหาเจียวก้านที่โจโฉส่งมาเกลี้ยกล่อมจิวยี่และยังพักอยู่ในค่าย แสดงความแค้น เขียนหนังสือยอมแพ้ฝากไปให้โจโฉ แถมยื่นจดหมายที่อ้างว่าเกงอวด (蒯越 ไขว่เยว่) กับชัวมอ (蔡瑁 ไช่เม่า)ติดต่อจิวยี่ไว้แล้ว ในผิงฮว่าจึงยังไม่มีการตกลงลับกันก่อนระหว่างจิวยี่กับอุยกาย ไม่มีงำเต๊ก และตัวเลขเป็นหกสิบไม้ ไม่ใช่ห้าสิบ

สิ่งที่หลัวก้วนจงทำคือเรียงฉากใหม่ให้เป็นแผนที่วางไว้ตั้งแต่ต้น ให้อุยกายสมัครใจ ให้จิวยี่แกล้งโกรธ ให้ขงเบ้งรู้ทัน และให้ชื่อ 「苦肉计」 ติดอยู่กับฉากนี้ไปตลอด โครงของนิทานเดิมยังอยู่ คืออุยกายถูกตี แล้วความ "แค้น" นั้นกลายเป็นหลักประกันให้หนังสือยอมแพ้ ซึ่งเป็นส่วนเดียวในเรื่องที่พงศาวดารรับรอง

คำถามที่พบบ่อย

อุยกายถูกจิวยี่เฆี่ยนจริงไหม?

ไม่มีบันทึกในพงศาวดาร ทั้งชีวประวัติจิวยี่และชีวประวัติอุยกายใน《三国志》ไม่มีเรื่องอุยกายถูกตี การตีห้าสิบไม้มาจากนิยายตอนที่ 46 ซึ่งต่อยอดจากหนังสือผิงฮว่าสมัยหยวนที่ให้อุยกายถูกตีหกสิบไม้

ส่วนไหนของกลยอมเจ็บตัวที่เป็นเรื่องจริง?

แผนไฟและการแกล้งยอมแพ้เป็นเรื่องจริง《三国志·周瑜传》บันทึกว่าอุยกายเสนอใช้ไฟ แล้ว 「先书报曹公,欺以欲降」 ส่งหนังสือไปหลอกโจโฉว่าจะยอมแพ้ วันรบทหารโจโฉยังชี้กันว่าอุยกายมายอมแพ้

หนังสือยอมแพ้ฉบับจริงของอุยกายเขียนว่าอะไร?

《江表传》ที่เผยซงจือยกมาให้เหตุผลว่าคนกังตั๋งน้อยกว่าทัพจงหยวนร้อยหมื่น สู้ไม่ได้ มีแต่จิวยี่กับโลซกที่ดื้อดึง ไม่มีการบ่นว่าถูกลงโทษ ประโยคเรื่องถูกลงโทษโดยไม่มีความผิดเป็นท่อนที่นิยายเติมเข้าไป

งำเต๊กเป็นคนถือหนังสือยอมแพ้ไปให้โจโฉจริงไหม?

ไม่มีหลักฐาน พงศาวดารบอกแค่ว่ามีคนถือสารไปพบโจโฉโดยไม่บอกชื่อ ชีวประวัติงำเต๊กใน《三国志》เล่าเรื่องการเรียนและงานราชการ ไม่เอ่ยถึงศึกเซ็กเพ็ก

อุยกายบาดเจ็บในศึกเซ็กเพ็กหรือเปล่า?

บาดเจ็บ แต่จากเกาทัณฑ์ ไม่ใช่จากไม้ของจิวยี่ 《吴书》ที่อ้างในอรรถาธิบายเล่าว่าอุยกายถูกเกาทัณฑ์หลงแล้วตกน้ำ ทหารที่ช่วยขึ้นมาไม่รู้จักจึงวางไว้ในส้วม จนฮันต๋งจำเสียงได้และช่วยไว้

สรุป

กลยอมเจ็บตัวของอุยกายจริงครึ่งเดียวตามที่ชื่อปกบอก ครึ่งที่จริงคือแผนไฟและหนังสือยอมแพ้ ซึ่งพงศาวดารยืนยันชัดและยังเก็บข้อความหนังสือไว้ใน《江表传》 ครึ่งที่ไม่มีหลักฐานคือห้าสิบไม้ต่อหน้าที่ประชุม หนังสือจริงให้เหตุผลว่ากังตั๋งสู้ไม่ได้ ไม่ได้อ้างความแค้นจากการถูกตี ฉากไม้เฆี่ยนเริ่มจากนิทานสมัยหยวนแล้วหลัวก้วนจงเรียงใหม่ให้เป็นแผนซ้อนแผน ส่วนความเจ็บตัวที่อุยกายได้รับจริงคือลูกเกาทัณฑ์และน้ำเย็นในคืนที่เรือไฟของเขาเผากองทัพโจโฉ

แหล่งข้อมูล

ถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง)

เรื่องที่ 57 จาก 57 เรื่อง

ชุดบทความที่วางฉากดังในนิยายสามก๊กเทียบกับพงศาวดาร《三国志》ทีละฉาก เขียนโดยMingPaPa ชื่อจีน หวงปิ่งหมิง - 黄柄明

ดูทั้งหมวด →
ดูรายชื่อเรื่องทั้งชุด

เกี่ยวกับผู้เขียน

ธนินพงษ์ ศุภพิทักษ์พงษ์ (MingPaPa)
黄柄明 - MingPaPa

เขียนโดย

ชื่อจีน หวงปิ่งหมิง - 黄柄明

นักธุรกิจโรงพิมพ์ ครูศิลปะการต่อสู้ และผู้ถ่ายทอดวัฒนธรรมจีน ศาสนา และความเชื่อ

ประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับบทความนี้: ก่อนอายุ 18 ปี ผู้เขียนอ่านสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน) และสามก๊กฉบับวณิพกของยาขอบรวม 10 รอบ ไม่นับหนังสือวิเคราะห์กลยุทธ์และอรรถาธิบายสามก๊กอีกหลายสิบเล่ม บทนี้วางฉากอุยกายถูกตีห้าสิบไม้ในนิยายเทียบกับชีวประวัติจิวยี่ อุยกาย และงำเต๊กใน《三国志》 อ่านหนังสือยอมแพ้ฉบับจริงใน《江表传》เทียบกับฉบับในนิยาย แล้วไล่ที่มาของฉากไปถึงหนังสือผิงฮว่าสมัยหยวน

ประวัติการแก้ไข

  • — เผยแพร่ครั้งแรก

พบข้อมูลคลาดเคลื่อน แจ้งได้ที่หน้าติดต่อ และอ่านวิธีตรวจสอบกับแก้ไขข้อผิดพลาดได้ที่นโยบายบรรณาธิการ

อ้างอิงบทความนี้

นำไปอ้างอิงในรายงาน บทความ หรือเว็บไซต์ได้ กรุณาใส่ลิงก์กลับมาที่หน้านี้

รูปแบบอ้างอิง

ธนินพงษ์ ศุภพิทักษ์พงษ์ (MingPaPa). (2569). อุยกายถูกจิวยี่เฆี่ยนจริงไหม? กลยอมเจ็บตัวในศึกเซ็กเพ็กที่จริงเพียงครึ่งเดียว. ครอบครัวศุภพิทักษ์พงษ์. https://www.supapitakpong.com/articles/huang-gai-self-injury-ruse

ลิงก์สำหรับเว็บไซต์ (HTML)

<a href="https://www.supapitakpong.com/articles/huang-gai-self-injury-ruse">อุยกายถูกจิวยี่เฆี่ยนจริงไหม? กลยอมเจ็บตัวในศึกเซ็กเพ็กที่จริงเพียงครึ่งเดียว</a> — MingPaPa, supapitakpong.com

บทความที่เกี่ยวข้อง

ดูบทความทั้งหมดในหมวดถอดหน้ากากสามก๊ก ฉบับ MingPaPa (黄柄明 - หวงปิ่งหมิง)